24-01-06

ONAFHANKELIJK VLAANDEREN

Vlamingen en Walen hebben geen gemeenschappelijke cultuur. Wat Vlaanderen en Wallonië nog bindt is de monarchie, en de jaarlijkse geldstroom van miljarden euros vanuit Vlaanderen richting Wallonië.
Voor het overige gaan Wallonië en Vlaanderen cultureel, sociaal en economisch hun eigen weg. Indien de stroom ooit andersom zou zijn, dan mag men er gerust van uitgaan dat de splitsing van dit land een feit wordt.

Daarover hoeft men niet eens te gokken!
Een voorbeeld hebben we reeds vroeger gezien in Congo. Nadat Patrice Lumumba het Mouvement National Congolais had opgericht in 1958, en het unitarisme predikte waardoor de rijkdommen van de welstellende provincies zouden verdeeld worden over de rest van het arme Congo, won hij met zijn MNC de verkiezingen na de rondetafelconferentie over de Congolese onafhankelijkheid.


Patrice Lumumba werd president en Lumumba werd eerste minister. Na de onafhankelijkheid op 30 juni 1960 toonde hij zich een groot voorstander van sociale hervormingen. Desondanks werd hij als communist afgeschilderd en ondervond hij heel veel weerstand in het Westen, vooral in België.

Geen wonder dat de Belgische ‘Uncle Tom’ alias Moïse Tjombe, gesteund door de Belgische Staat en vooral Union Minière, waar de koninklijke familie enorme belangen in had, een onverwacht einde maakte aan de droom van Lumumba. Hij roept de onafhankelijkheid uit van Katanga op 11 juli 1960.



Wat er verder met Lumumba gebeurde weet iedereen. Hij riep de hulp in van de VN, werd nadien gevangen genomen door een andere Belgicist en toenmalige militaire leider Joseph-désiré Mobutu en aan Katanga uitgeleverd, en werd met toestemming van Moïse Tjombe (en sommige kwatongen beweren in opdracht van koning Boudewijn) vermoord. Waar rook is, is vuur, en de verdwenen archieven van Gaston Eyskens laten vermoeden dat de kwatongen gelijk hebben.



In ons land bestaat de federale regering uit Vlaamse en Franstalige partijen die samen het land besturen maar die electoraal slechts verantwoording hebben af te leggen aan de eigen gemeenschap, ook al stellen Franstaligen zich verkiesbaar tot diep in het Vlaamse land.

Communautaire twisten worden steeds beslecht in het voordeel van Wallonië, Vlaamse initiatieven worden geboycot of stuiten op een Waals veto. Wallonië neemt, ondanks het met veel lawaai aangekondigde Marshall-plan, geen enkel initiatief om haar eigen economie aan te zwengelen, en werkt eerder remmend op de welvaart van beide regio’s. Omdat elk dossier communautair geladen is, wordt democratisch besturen onmogelijk. Er is geen andere mogelijkheid dan streven naar een onafhankelijk Vlaanderen, een kleine staat met zes miljoen inwoners, maar welvarender dan sommige grote landen met tien maal meer inwoners die onlangs tot de EU zijn toegetreden.

Er werd al een studie gemaakt waaruit blijkt dat de welvarendste landen ter wereld bovendien ook de kleinste landen zijn. Blijft trouwens de vraag of de 'verplichte' solidariteit ten koste mag gaan van de welvaart in Vlaanderen. Een welvaart die wij amper zelf kennen sedert de laatste 50 jaar en waar onze grootouders, ouders en wijzelf hard voor gewerkt hebben.


Vlamingen hebben al genoeg betaald, terwijl ze vroeger zelf dood vielen van de honger op het veld, bleven hun belastingen ook al braafjes naar Wallonië gaan, net zoals het nu nog die richting uit gaat. En komt het daar ten goede van de gewone bevolking? Nee, we blijven steeds de rode maffiose en bodemloze Waalse overheidsputten vullen.

Toen Katanga zijn onafhankelijkheid uitriep, gebruikte Tjombe de woorden: “Katanga Atawina”.

VLAANDEREN ONAFHANKELIJK!!

16:38 Gepost door Janice Laureyssens | Permalink |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.