16-03-06

Was Milosevic een nationalist? Nee, natuurlijk niet! Hij was een wreedaardige communist!



Slobodan Milosevic werd in september 1987 leider van de Servische Liga van Communisten. Daarvoor diende hij wel zijn politieke mentor Ivan Stambolic op een zijspoor te zetten. Deze werd ontvoerd en verdween spoorloos. Pas in 2003 zou blijken dat hij werd vermoord. Het eerste wat Milosevic deed na zijn overwinning was een typische communistische campagne opstarten waarbij hij eerst de Servische partij, later de Servische staatsorganen en de Servische media zuivert van critici.
Wanneer hij het opneemt voor de Serviërs die in Kosovo demonstreren tegen de onderdrukking door etnische Albanezen, oogstte Milosevic succes in heel Servië.
In 1989 wordt hij tot president verkozen. Servië is de machtigste republiek van Joegoslavië en de campagne van Milosevic maakt in 1988 een eind aan de autonomie van de provincies Vojvodina en Kosovovo.
Een jaar later werd hij opnieuw herkozen.

In 1991 roepen Kroatië en Slovenië de onafhankelijkheid uit.
In juni probeert het Joegoslavische leger met tanks tevergeefs op te treden in Slovenië. In Kroatië beginnen echter gevechten tussen Kroaten en etnische Serviërs.
Slovenië verwierf zijn onafhankelijkheid relatief gemakkelijk, met weinige slachtoffers. Milošević kreeg in het homogene Slovenië geen hulp van etnische Serviërs omdat er weinig of geen waren. Anders was het met Kroatië, daar leefden een 650.000 Serviërs. Er waren bloedige gevechten in Vukovar en in de krajina's.
In december roepen de Serviërs de Krajina, eenderde van Kroatië, uit tot onafhankelijke staat. Hetzelfde gebeurt in Bosnië.

In februari 1992 sturen de Verenigde Naties een vredesmacht van 14.000 man naar Kroatië. Al heel snel erkent de Europese Unie de onafhankelijkheid van Bosnië, dat al eerder werd uitgeroepen door Bosnische moslims en Kroaten. In april breekt oorlog uit tussen de Bosnische regering en de lokale Serviërs. Het geweld verspreidt zich. De Verenigde Staten volgen de VN en het geweld verhevigt.
Er ontstaat een grote internationale verontwaardiging bij de ontdekking van Servische concentratiekampen.(Later werd er gesproken over opvangkampen)

De Verenigde Naties leggen het nieuwe Joegoslavië, dat na afscheiding door Macedonië nog slechts bestaat uit Servië en Montenegro, sancties op, wegens het ontketenen van oorlogen in Kroatië en Bosnië.

In 1995 tekent Milosevic na een drie weken durende vredesonderhandelingen het vredesakkoord van Dayton, dat een eind maakt aan de Bosnische oorlog.

Ondertussen nemen de demonstraties tegen Milosevic toe in alle steden van Servië. De synode van Servische Orthodoxe Kerken veroordeelt Milosevic zelfs wegens, ,,het vertrappen van de wil van het volk''. Milosevic geeft op de 77ste dag van de protesten in Belgrado toe: de uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen van 17 november wordt erkend. In Joegoslavië worden voor het eerst directe presidentsverkiezingen gehouden. Milosevic treedt na twee termijnen af als leider van Servië maar wordt president van Joegoslavië.



Milosevic negeert in maart 1989 een internationale oproep om te stoppen met geweld tegen etnische Albanezen in Kosovo. Onder dreigement van NAVO-luchtaanvallen onderhandelt hij met de Balkan-gezant van de Verenigde Staten, Richard Holbrooke. Intussen gaat het offensief tegen de Albanezen in Kosovo gewoon door.

In maart 1999 slaagt Holbrooke er niet in Milosevic te overtuigen van een vredesverdrag inzake Kosovo. De Amerikaanse gezant Richard Holbrooke dreigt Milosevic met luchtaanvallen als hij geen vredesakkoord tekent. Milosevic weigert.
Op 19 maart lopen onderhandelingen vast. Vijf dagen later beginnen NAVO-vliegtuigen met het bombarderen van doelen in heel Joegoslavië. In juni trekken de Serviërs zich wederom terug uit Kosovo waarna een eind komt aan de NAVO-bombardementen. Het Joegoslavië-tribunaal vindt in Kosovo 150 graven en massagraven met ‘duizenden' lijken.

In mei 1999 wordt bekend dat het Joegoslavië-tribunaal in Den Haag Milosevic beschouwt als een oorlogsmisdadiger.

In april 2000 demonstreren circa honderdduizend Serviërs in Belgrado voor vervroegde verkiezingen. Er worden stakingen gehouden en de winkels blijven dicht. Op 27 juli bepaalt Milosevic dat op 24 september algemene verkiezingen zullen plaatshebben. Op 25 september claimen tegenstanders en aanhangers van Milosevic de overwinning. Tegenstanders van Milosevic bestormen op 5 oktober het parlement, het leger treedt niet op. De opstand tegen Milosevic is compleet. Op 7 oktober 2000 legde Koštunica de eed als nieuwe president af. Duizenden demonstranten nemen het parlement en het gebouw van de staatstelevisie in Belgrado in. De staatsmedia laten Milosevic vallen. Dit betekende het einde van de communistische dictatuur van Milosevic.

Het olie-embargo en vliegverbod tegen Servië werd opgeheven en het Westen beloofde steun voor de wederopbouw. De Amerikaanse regering stelde de nieuwe machthebbers een ultimatum dat op 31 maart 2001 afliep; zij eisten de arrestatie van Milošević in ruil voor verdere financiële hulp.

Op 1 april 2001 werd hij in zijn villa in Dedinje, een wijk van Belgrado, gearresteerd. Hij stond sinds 12 mei 2002 terecht voor het Joegoslavië-tribunaal in Den Haag, wegens verdenking van oorlogsmisdaden.

Op 11 maart 2006 is de voormalige president op 64-jarige leeftijd overleden in zijn Nederlandse cel. Eerder die week pleegde de voormalig Kroatisch-Servische president Milan Babic zelfmoord in de gevangenis van de Verenigde Naties (VN) in Scheveningen. De officiële doodsoorzaak stond bij Milosevic aanvankelijk niet vast. Na een toxicologisch onderzoek bleek een overdosis aan medicijnen de oorzaak van zijn overlijden te zijn. Een autopsierapport heeft verder uitgewezen dat Milosevic een myocardinfarct heeft gehad dat hem fataal werd. De pathologen hadden twee hartafwijkingen vastgesteld die het infarct kunnen verklaren.

Een juridisch adviseur van Milosevic, Zdenko Tomanovic, zei bij het tribunaal dat de gezondheid van Milosevic ,,systematisch werd vernietigd’’ in de VN-gevangenis. Zo zou Milosevic zijn behandeld met medicijnen tegen lepra en tuberculose, terwijl hij die ziektes helemaal niet had.

Milosevic kampte wel al lang met hartproblemen en een hoge bloeddruk. Het proces tegen hem moest herhaaldelijk worden uitgesteld. Vorige maand weigerden de rechters van het tribunaal een verzoek van Milosevic om op medische gronden naar Rusland te reizen om in Moskou een hartoperatie te ondergaan. De dokters van Milocevic beweren dat hij had kunnen gered worden en nog lang had kunnen leven indien hij voor een hartoperatie naar Rusland had mogen reizen. Dat er nog twijfels bestaan over de oorzaak van de dood van Milosevic kunt u hier lezen: KLIK HIER
EN HIER


Links zat uiteraard verveeld met een socialistische leider die zich had bezondigd aan etnische zuiveringen en daarom probeerden ze hem af te schilderen als een 'nationalist''. Niets is minder waar. Milosevic streefde één groot Servië na. Een nationalist verzet zich niet tegen republieken die de onafhankelijkheid uitroepen, zij steunen die.

23:08 Gepost door Janice Laureyssens | Permalink |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.