02-04-06

De 'Acht van Stanleystad'.

Enkele dagen geleden kreeg ik een e-mail die begon als volgt:

“Momenteel komt het boek “ DE ACHT VAN STANLEYSTAD” uit. Het heeft ongeveer 4 jaar in beslag genomen om al de nodige gegevens te verzamelen en te verwerken. Het is een waar gebeurd verhaal dat handelt over 8 Belgische soldaten, waarvan ik er één was. Zes maanden krijgsgevangen, in een hel van één Congolese gevangenis waar mishandelingen en folteringen schering en inslag waren.Een verhaal waar men dagelijks in doodsangst en in dramatische onzekerheid moest leven.In kranten werden hardnekkige geruchten verspreid met de melding over onze terechtstelling. Het was op dat ogenblik dat Loemoemba vermoord werd.”

Als dochter uit een familie met een militaire traditie was mijn nieuwsgierigheid gewekt. Bovendien kon ik mij nog vaag die periode herinneren...



Ondertussen verscheen een boek over de gruwelijke en mensonterende periode en de vele martelingen die ‘de acht van Stanleystad ‘ hebben moeten doorstaan. Om alle gegevens te verzamelen heeft de auteur, Mimi Fredrix, vier jaar nodig gehad.
De aanleiding tot het schrijven van het boek was dezelfde man van de e-mail, Roland Marico die als één van de ‘acht’ verbitterd is over het negeren van de Belgische regering (toen en nu) van de acht Belgische militairen die door een ware hel zijn gegaan.

Roland Marico legt uit waarom:

De regering Verhofstadt bood haar verontschuldigingen aan, aan het Congolese volk en de familie van de in 1961 vermoorde premier Patrice Lumumba. “België draagt een verantwoordelijkheid voor de dood van uw vader”, zei Verhofstadt. België financiert ook een Lumumbafonds, waarvan het startkapitaal 3,7 miljoen euro (150 miljoen Bef.) bedraagt.

“Die onderzoekscommissie heeft miljoenen gekost. Van mij mag dat allemaal, maar dan moeten ze voor ons ook iets doen. Wij hebben nooit iets gehad”, zegt de nu 60-jarige Roland Marico. “Waarom niet? Omdat het leger heeft geblunderd. We hadden geen munitie en geen ervaring, precies zoals de para’s die in Rwanda werden gedood. Men zou beter een onderzoek instellen naar het hoe en waarom van onze gevangenschap.”

Marico was amper negentien toen hij begin 1961 als beroepsmilitair naar Congo werd gestuurd om de belangen van de Belgen te verdedigen. De dag nadat het bataljon Carabiniers ‘prins Boudewijn op 12 januari 1961 in Usumbura was geland, werden ze met een gammele vrachtwagen boordevol wapens maar geen munitie op weg gestuurd. Een gids, kaarten of kompas hadden ze evenmin. Ze kregen alleen een waarschuwing mee om in geen geval de rivier over te steken. Zij wisten niet dat de rivier er toen uitgedroogd bij lag en staken per vergissing de Congolese grens over.
Meteen werden ze omsingeld door 700 soldaten van het Nationale-Congolese leger.

Op vrijdag de dertiende januari werd hij samen met zeven andere gevangen genomen door soldaten van Lumumba.


Ze werden geslagen en hun bezittingen werden afgepakt.





Met een geweerloop tegen het hoofd werden ze overgebracht naar Bukavu. “Daar goten ze benzine over ons. Ze wilden ons in brand steken.’ Herinnert Roland Marico zich.
“Later hebben ze ons met een vrachtwagen naar Stanleystad gevoerd. In elk dorpje stopten ze en toonden ze ons alsof we jachttrofeeën waren.









We werden voorgesteld als para’s die naar Congo waren gekomen om de zwarten af te maken. Er werd op ons gespuwd, geslagen en geschopt en de soldaten dreigden om met hun jeep onze benen te verbrijzelen.Twee dagen en twee nachten hebben we zonder toilet in die truck gezeten.”








In Stanleystad werden de acht Belgen opgesloten in de gevangenis waar ze probeerden om hen zowel fysisch als psychisch te kraken.

Een paar dagen na hun aankomst drong het nieuws over de moord op Lumumba door tot de bewakers. “Voor hen waren wij de moordenaars. Ze staken ons alle acht samen in een cel van vier op vier. We werden gefolterd en getergd.

Soms zagen we van kop tot teen blauw van de matrakslagen.Een andere keer staken ze een trechter in mijn oor en goten er water in. We kregen alleen vissenkoppen en bananenschillen te eten.
Maar een mens is sterk, hé!


Tot onze eigen verbazing overleefden we deze hel.”vertelt Roland Marico aan een journalist.


Na zes maanden werden de Acht vrijgelaten. “Daarvan hebben we nooit het fijne geweten. Er werd gezegd dat de regering Spaak ons vrijgekocht heeft. In elk geval, ik was 22 kg vermagerd toen ik thuis kwam. Op het vliegveld stonden zeker drieduizend mensen ons op te wachten, maar van de regering was er niemand.

We hebben geen excuses gekregen, geen uitleg, geen psychologische begeleiding, niets dus!
De Belgische dwangarbeiders die in de Tweede Wereldoorlog werden weggevoerd naar Oostenrijk, kregen 300.000 frank van de Duitse staat. Nu eisen wij, de vijf nog in leven zijnde ex-gevangenen, een billijke vergoeding van de Belgische staat. Daar ga ik voor vechten.”


Over het boek kan ik alleen vertellen dat het 11,90 euro kost. 160 bladzijden over de hel die deze militairen, niet eens allemaal beroepsmilitairen, hebben moeten doorstaan. De rest moet u zelf lezen.

Het is ongelooflijk dat de regering Verhofstadt zich verontschuldigt bij de Congolezen en bovendien de nakomelingen van Lumumba rijkelijk financieel steunt, terwijl de soldaten die hun leven bijna hebben gegeven om Belgen in Congo te redden, in de kou blijven staan. De gevluchte Belgen werden bij hun aankomst in België goed opgevangen en kregen alle steun die ze nodig hadden. Ook financieel.




Albert Kisonga is Congolees ambassadeur in Brussel en kent de jongens goed. Kisonga werd in 1961 een maand lang opgesloten in de gevangenis van Stanleystad omdat hij sympathie koesterde voor de Belgen.Toen hij vorig jaar in de krant las over de kritiek die de overlevenden hadden op het feit dat ze nooit erkenning hadden gekregen van de Belgische regering, was dat voor hem reden genoeg om hen op te sporen.

Hij beloofde hen al het nodige te doen om hen te helpen. “Zij verdienen erkenning voor wat ze meegemaakt hebben,” zegt de ambassadeur tijdens een bijeenkomst en een emotioneel weerzien van de ‘Acht van Stanleystad”.

Wie het boek wil lezen kan het bestellen bij Roland Marico:

roland.marico@telenet.be

Per brief of telefonisch:
Marico Roland - GUILLAUMELAAN 5B - 3970 LEOPOLDSBURG

23:12 Gepost door Janice Laureyssens | Permalink |  Facebook |

Commentaren

Roland Marico moet blijven strijden voor zijn recht Er zijn ook velen belgen die in congo vertoefden toen en die toen gemarteld zijn of verkracht
De anciens zwijgen liever want ze weten dat ze het deksel op hun neus krijgen. Al wat de anciens daar realiseerden zoals mijn vader en moeder daar wordt met geen woord over gerept ....
De kinderen beginnen te spreken over hun ervaringen en hoe hun ouders verbitterd en aan hun lot werden overgelaten. De ouders die zijn er nu bijna niet meer. Wat Roland meemaakte is schrijnend, maar zo is de realiteit in die tijd. Ik heb contacten al gehad met kinderen van colonialen die niet eens weten hoe en in welke omstandigheden hun vader of moeder overleed in Congo. Verhalen van kinderen die hopeloos zoeken naar de waarheid, verhalen van kinderen die verkracht werden door meerdere zwarten als die zouden spreken dan pas zullen we in eer hersteld worden.
Maar er is verandering op komst zie deze link eens ? http://www.vrtnieuws.net/nieuwsnet_master/versie2/nieuws/details/060616Oudstrijders/index.shtml
De waarheid is ook dat velen zwarten werden gemarteld omdat ze de blanken hebben geholpen om te vluchten, wie.. waar.. wat .. is onze boy gebleven wat heeft hij moeten doorstaan zijn toch vragen die velen ex zich stelden .

Gepost door: Martine | 29-07-06

Wel wel .. door stom toeval ..ondek ik wie Vicky is .. zat toen ook op politics .. ben er nadien niet meer gekomen was me te druk. Maar was steeds curieus naar die Vicky die door velen werd verdedigd en anderzijds aangevallen.
Mysterie opgelost.

tja, sorry vond geen andere manier om te reageren ..

Gepost door: Johan STie | 04-09-06

Hallo, ik ben 13 en heb het boek gelezen. Wat Roland Marico en de andere 7 hebben doorstaan is
verschrikkelijk. Ik heb ook bewondering voor Roland omdat hij daarna nog steeds in het leger is gebleven.

Met alle respect

Gepost door: C.r.l.n. | 27-09-06

hallo mario
heb uw boek gelezen vond het echt aangrijpend doet me ook een beetje terug denken aan de tien comando's van flawinne die zijn moeten sterven omdat de overheid niet wou tussen komen en bij julie komt het op het zelfde neer maar bij julie u hebt nog moeten ondergaan maar uw schouder er blijven onder zetten dan zal het luken die erkening als hij het kan voor het congolese volk moet het zeker kunnen voor onze eigen militiaren ga het u wensen marico
van een oud commando

Gepost door: alberghs johny | 13-11-06

Een van de personages (Stan Janssen) is een broer van mijn schoonmoeder. Hij is enkele jaren geleden overleden.

Gepost door: Sven Nagels | 27-11-07

Ik heb ook bewondering voor Roland omdat hij daarna nog steeds in het leger is gebleven. Ook Armand Kiekens is bij het leger gebleven en is er ook op pensioen gegaan.

Gepost door: Freddy Delarbre | 10-01-08

Ik ook weet hoe het er aan toe ging Ik was er van 1950 tot 1970, ging er met mijn ouders mee als 10 jarige, ben er op gegroeid.
In '60 weet ik nog dat ik een jonge blanke vrouw op de overzetboot van "Leo" naar Brazzaville heb geholpen, haar been was half afgehakt met een machette, net onder de knie, ze schreewde het uit en riep heel de tijd dat ze 5 keer verkracht was.
Ook zij was een slachtoffer, ik heb haar nooit terug gezien, kende haar naam zelfs niet.
Ik ging ook naar Brazza waar ik een C 130 van de US Airforce op Maya Maya ging nemen om in Belgie mijn legerdienst te doen.
In Melsbroek "kreeg" ik 5000 Bf om thuis te geraken, ik had alleen een korte broek en een T-shirtje aan. Die 5000 Bf heb ik later netjes mogen terug betalen aan Papa Brussel, blijkbaar geeft de staat geen kado's aan hun eigen onderdanen....

Gepost door: William Vangheel | 27-09-08

Wie kan mij helpen? Eerst en vooral wil ik zeggen dat ik mijn legerdienst heb vervuld bij de "eerste Carabiniers Prins Boudewijn", in Leopoldsburg. Mijn directe overste was Armand Kiekens, die mij regelmatig over Stanleystad vertelde. Op zijn bureau lag een glazen plaat, met daaronder een aantal foto's van toen.
Ik ben nu het boek aan het lezen, en ik vraag me nog steeds af wie Jos De Beckker was. Aangezien ook zijn naam, net als de mijne met "ckk" wordt geschreven, is het zeker en vast familie. Alleen weet ik niet waar ik moet zoeken.
Wie kan mij helpen??? Ter info: veel familie (neven en nichten) van mijn vader, kwamen uit de streek van Leuven.

Gepost door: Luc De Beckker | 29-06-09

Ik heb alleen maar contact gehad met Roland Marico. Misschien kan je hem een mail sturen met je vraag?

Gepost door: Janice | 30-06-09

Rijksarchief Ik zou eens naar de microfilms in het Rijksarchief gaan kijken in de Vaartstraat in Leuven.

Gepost door: Wannes | 01-07-09

De commentaren zijn gesloten.