05-08-06

Socialisten (Deel 1)

Socialisten en collaboratie (Deel 1)

‘De grootste leugen van de twintigste eeuw was dat fascisme is voortgekomen uit kapitalisme. Benito Mussolini was een socialist vooraleer hij het fascisme uitvond. De Italiaanse dictator was redacteur van de socialistische partijkrant AVANTI! En verzette zich als pacifist fel tegen Italiaanse geallieerden. Het Duitse nationaal-socialisme was precies wat de term aangeeft: socialisme op basis van nationale eenheid in plaats van klassenstrijd. De vijanden van de fascisten en nazi’s waren in de eerste plaats liberalen, kapitalisten en internationalisten. Dat ze het hardst vochten met marxisten was omdat die zich op hetzelfde electoraar richtten’(Peter Verkooijen, 17/3/2003 – Libertarian.nl)


Zowel in WOI als in WOII zijn het de socialisten die het felst hebben gecollaboreerd.

Wanneer we de correspondentie van Camille Huysmans met Lenin bekijken stellen we vast in dat Camille Huysmans in 1914, toen secretaris van de IIde Internationale, de arbeiders oproept op om het leger te boycotten.
In 1918 zal een socialistische vakbondssleider, Volckaert, in Brussel een arbeidersopstand ontketenen en zich verenigen met de muitende Duitse troepen, die plunderend en verkrachtend door het land trekken.

Tijdens WOI heeft Emiel Vandervelde, voorzitter van de socialistische partij persoonlijk verhinderd dat de Vlaamse soldaten recht werd gedaan in hun volkomen wettelijke eis voor gelijkberechtiging. Een wet die nochtans bestond sedert 1913.

In Humo van 4 januari 2005 werd de Hitlerbiograaf Joachim Fest geïnterviewd, daarin zegt hij: “Ik heb eens heel veel mensen geërgerd door in een lang stuk in de linkse Tageszeitung te betogen dat Hitler links was, niet rechts.
Hij was helemaal geen conservatief – hij had een paar conservatieve trekjes, ja, zo hield hij van de antieke wereld, maar in het algemeen was hij een socialistische revolutionair. Het is Hitler die in Duitsland van de eerste mei een feestdag heeft gemaakt. ‘De arbeider is evenveel waard als de directeur’, zei hij op 1 mei 1933: wij zijn allemaal één volksgemeenschap. Neem ‘Kraft durch Freude’, de vakantieorganisatie die de mensen met eigen boten naar de Noorse fjorden en waar al niet bracht; neem de Volkswagens, het snelwegnet; dat zijn toch allemaal socialistische projecten?”



Joachim Fest (1926, Berlijn) is journalist, historicus, vooraanstaand onderzoeker van het nazi-regime en voormalig uitgever van de Frankfurter Allgemeine Zeitung. Hij werd wereldberoemd met zijn biografie over Hitler.


De Oostenrijkse joodse intellectueel Ludwig von Mises schreef in 1944: “De nazi’s hebben van de Bolsjewieken niet alleen de tactieken overgenomen om de macht te grijpen. Zij hebben nog veel meer gekopieerd. Zij hebben uit Rusland het éénpartijsysteem geïmporteerd en de bevoorrechte rol van de partij en haar leden in het openbare leven: de almachtige positie van de geheime politie, de oprichting van gelijkgezinde partijen in het buitenland [...] het gevangenzetten en executeren van politieke tegenstanders, concentratiekampen, het straffen van de familie van bannelingen, de propagandamethoden. Ze hebben van de Marxisten zelfs absurditeiten overgenomen zoals de aanspreking “partijkameraad” – “Parteigenosse”, afgeleid van het marxistische “kameraad” – “genosse” en het gebruik van militaire terminologie voor alle onderdelen van het burgerlijke en het economische leven.De vraag is niet in welk opzicht ze verschilden...” Eén van de verschillen was dat de sovjets hun vijanden defineerden op basis van klasse en sociale afkomst, terwijl de nazi’s dat deden op basis van ras en biologische afkomst. Maar voor de slachtoffers maakte dat absoluut geen verschil.

Ook Jean-Francois Revel heeft erop gewezen dat de nazi’s zich voor hun concentratiekampsysteem hadden gebaseerd op de strafkampen zoals die in de jaren ’20 en ’30 in de Sovjetunie functioneerden. Duitse afgezanten waren naar de USSR afgereisd om het systeem in detail te bestuderen.
Dat is niet zo vreemd als het lijkt: na de Eerste Wereldoorlog, nog voor de opkomst van het nazisme, hadden Duitse officieren al deelgenomen aan militaire oefeningen in de prille Sovjetunie. Duitsland zelf mocht geen tanks of vliegtuigen hebben, dus moest men wel naar een buurland trekken om ervaring op te doen met deze veelbelovende wapens. Hitler wilde alleen een variant van het socialisme op poten zetten die efficiënter en beter georganiseerd zou zijn dan het socialisme van de Sovjets.

In 1933, wanneer de kaarten binnen de Vlaamse beweging nog niet verdeeld waren, werd nadrukkelijk opgeroepen om deel te nemen aan de IJzerbedevaart, "Tegen den imperialistischen oorlog! Voor Vlaanderens zelfbeschikkingsrecht gaande tot de losscheuring van den Belgischen Staat! Naar Dixmuide!!!"
(De Roode Vaan, 19.8.33)

Vlaamse nationalisten sloten echter eerder een pact met de duivel in hun haat tegen de het Belgicisme en de hoop (en geloof in de belofte) op een onafhankelijk Vlaanderen.Vanaf de kanselarij werd opgeroepen om tegen de Bolsjevieken te gaan strijden. Door geloof, werkloosheid en de overtuiging dat het communisme moest bestreden worden vertrokken een duizendtal Vlamingen naar het Oostfront.
Staf de Clerq was Vlaams Nationalist en Groot-Nederlander. In den beginne waren zijn politiek maatschappelijke opvattingen nog tamelijk liberaal-democratisch, in de jaren dertig ontwikkelde hij zich allengs in autoritaire zin. Een militie werd in het leven geroepen, de Grijze Brigade en ook andere organisaties zoals het Algemeen Vlaamsch Nationaal Jeugdverbond AVNJ.

Helemaal anders was het aan Waalse zijde.
Begin 1936 werd Degrelle oprichter en leider van de fascistische beweging Rex. In 1934 streefde hij naar een reorganisatie van een radicale katholieke partij. De hervorming bleef uit en teleurgesteld stapte hij op in 1935.
Vervolgens richtte hij in 1936 met geestverwanten de autoritaire en naar het fascisme neigende Rex op. een naam die hij had ontleend aan de kleine katholieke uitgeverij Christus Rex, waarvoor hij na zijn studie’s in rechten had gewerkt. Rex ageerde tegen de invloed van de grote bedrijven op de politiek, maar ook tegen het partijenstelsel en de corruptie. Hij dweepte openlijk met het fascisme in Italië en beschouwde Mussolini als zijn grote voorbeeld.

Dankzij het persoonlijk dynamisme en de welsprekendheid van Degrelle, kende hij een snel, maar kortstondig succes in het Franstalige landsgedeelte. Vijf weken nadat Duitsland en Frankrijk de wapenstilstand hadden gesloten keerde hij terug naar Wallonië. Hij was in de meidagen van 1940 naar als staatsgevaarlijk persoon overgebracht naar Frankrijk. Zijn medewerkers hadden gewacht met het innemen van een standpunt over collaboratie met de Duitsers. Aanvankelijk stond Degrelle terughoudend tegenover samenwerking met de Duitsers. Hij was wel bereid mee te werken aan een Nieuw Europa, maar vond dat België een zelfstandige positie toebedeeld moest krijgen. In januari 1941 werd de koers van de Rexisten drastisch gewijzigd. In een redevoering noemde hij het nationaal socialisme de redplank van het wankele Europa en verkondigde hij, dat de toemomst van België lag in de collaboratie met de Duitsers. Hij besloot zijn redevoering met de nazigroet.
Degrelle verbleef later in Spanje, waar hij tijdens een interview met de toenmalige BRT zei dat hij een Germaan was en deed wat hij moest doen.

Benito Mussolini werd geboren in Predapio als zoon van een gelovige katholieke onderwijzeres en een ongelovige socialistische-revolutionaire smid. Zijn anti-monarchistische vader noemde hem naar Benito Juarez een Mexicaans staatsman die keizer Maximiliaan had laten fusilleren. Mussolini was een zeer lastig kind: vechtpartijen met andere jongens en zelfs messentrekkerij dreigden een vroegtijdig einde aan zijn schoolcarrière te maken.

Mussolini studeerde voor onderwijzer, maar stond slechts korte tijd voor de klas. Het revolutionair socialisme trok hem meer aan en hij sloot zich aan bij de Socialistische Paertij van Italië (PSI). De PSI was over het algemeen een revisionistische partij, maar bezat wel een sterke, linkse en marxistische vleugel. Mussolini sloot zich aan bij de marxistische vleugel en keerde zich sterk tegen het revisionisme. De wet volgen is nu eenmaal niet eigen aan socialisten.

Om zijn dienstplicht te ontvluchten ging hij tijdelijk naar Zwitserland waar hij in contact met vooraanstaande marxisten.

Ondanks zijn antimilitarisme vervulde hij na zijn terugkeer in Italië toch nog zijn dienstplicht in 1906. In 1909 werd Mussolini secretaris van de vakbond Trentino (Zuid-Tirol). Hij schreef tal van socialistische brochures met een sterk antimilitaristisch en antiklerikaal karakter.

In 1912 werden de revisionisten uit de partij gestoten en werd Mussolini hoofdredacteur van AVANTI! , het rechtzinnige marxistische blad. Onder invloed van de oorlogstemming die het Italië van in 1915 trof, werd Mussolini een nationalist, maar bleef ook socialist. In de oorlog zag hij het doel om een socialistische revolutie te ontketenen. Hierdoor moest hij de Avanti! verlaten en stichtte hij Il Popolo d'Italia, dat later ook het leidinggevende fascistische blad zou worden. Nadat Italië deel ging nemen aan de WO I nam Mussolini als vrijwilliger deel aan de oorlog. Hij werd gestationeerd aan het front met Oostenrijk-Hongarije. Hij schopte het tot korporaal. Op 23 februari 1917 raakte hij dusdanig gewond, dat hij moest worden opgenomen in het ziekenhuis. Hij kon daarna niet meer deel nemen aan de strijd. Nadat hij weer was opgeknapt greep hij echter naar zijn voornaamste wapen, de pen.



In Il Popolo d'Italia schreef hij positief over de Russsiche revolutie en de Russische socialistenleider Alexander Kerenski. Steeds meer begon Mussolini te verlangen naar de revolutie. Hij keerde zich echter wel af van een marxistische revolutie en hij streefde naar een niet-marxistische, socialistische en nationalistische revolutie.

Na Vandervelde werden Paul-Henri Spaak en Hendrik De Man de twee grote vedetten van de SP/PS.



Op z’n 28ste flirtte Spaak nog met het trotskisme en bekritiseerde hij het reformisme van Vandervelde. “Het reformisme, dat is onze vijand. De socialistische revolutie is ons ideaal. Wij aanvaarden het principe van het privé eigendom niet, noch dat van de loonarbeid. Wij willen niet alleen de radicale omvorming van de maatschappij, maar wij denken ook dat die gewelddadig zal zijn. Door ons te steunen op de dictatuur van het proletariaat, zullen wij de hele politieke superstructuur van vandaag doen kantelen." (Huizinga, Paul-Henri Spaak - De l'émeute à l'OTAN, Ed. Paul Legrain, Brussel, 1988) (Volgens LSP is dit het te volgen model rond Moureaux en de Jongsocialisten in hun ommezwaai naar ‘radicaal links’.)

In 1934 is Hitler aan de macht in Berlijn. Spaak, toen 35 zei: "Wij moeten onze fascisten uitroeien nu dat nog kan. Alleen de kracht zal beslissen tussen socialisme en fascisme." (Idem, p. 50.) En hij vervolgt: "Wij kunnen niet aanvaarden dat sommigen van ons aanvaarden minister te worden onder een kapitalistisch regime. Weg met de regering van bankiers. De arbeidersklasse aan de macht!"
(1941, p. 297-299.)

Amper drie maanden later werd Spaak minister in de regering van nationale eenheid onder Van Zeeland. En een jaar later, in 1936, weigert Spaak als minister van Buitenlandse Zaken, de wettige Spaanse regering te steunen tegen de fascistische opstand van Franco. In de Kamer geeft hij volgende verklaring: "Ik heb beslist mijn ideologische voorkeur totaal te vergeten."
(Idem, p. 76.)

Toen in 1938 de oorlog almaar dreigender werd, zei Spaak: "Sommigen willen ons meetrekken in een politiek van solidariteit van de democratieën tegen de fascistische staten. Ik wens daar niet aan mee te doen." Aanvankelijk waren zowel de communisten als de socialisten opgetogen over het niet-aanvalspact tussen de Sovjet Unie en Nazi-Duitsland, maar later weigerde Spaak eveneens een verbond met de Sovjet-Unie tegen het nazisme. En hij besloot: "Als Groot-Brittannië en Frankrijk Tsjecho-Slowakije ter hulp willen snellen door Duitsland via België binnen te vallen, dan zullen zij hier beschouwd worden als invallers."
(Idem, p. 84 et 92.)

(PS-voorzitter Busquin zei dat 'de verdeling in het linkse kamp enkel extreem-rechts ten goede komt'. Die uitspraak heeft als doel het historische feit te verbergen dat de sociaal-democratie op actieve wijze het fascisme geholpen heeft. De Belgische sociaal-democratie heeft de Spaanse republikeinse regering die tegen de fascistische opstand vocht, in de rug gestoken. De sociaal-democratie heeft het verbond met de Sovjet-Unie en zelfs de alliantie met Engeland en Frankrijk om de oorlogsplannen van Hitler te verhinderen bekampt.)

1940: de voorzitter van de SP/PS stelt zich in dienst van de nazi's

In de jaren 1935-1939 vormden Spaak en De Man een onafscheidelijk duo. In mei 1939 werd De Man tot voorzitter van de partij gekozen dankzij de steun van Spaak. Samen verdedigden zij hun programma van 'nationaal socialisme' dat "verkondigde dat het socialisme zich enkel inspireerde aan het gemeenschappelijk welzijn en het nationaal belang" en dat "alle productieve klassen op dezelfde voet plaatste".
"In 1939, zegt De Man, eisten Spaak en ik een 'autoritaire democratie'. Wij stelden dat men er fout aan deed de 'fascistische' bewegingen te beschouwen als pogingen tot restauratie door de reactie terwijl zij in werkelijkheid een revolutionaire rol speelden."
Toen Hitler België bezette, publiceerde Hendrik De Man, de voorzitter van de SP/PS, in naam van zijn partij een Manifest: "Ziehier wat ik u vraag te doen. Geloof niet dat er weerstand moet geboden worden aan de bezetter. Aanvaard eerder het feit van zijn overwinning en probeer er lessen uit te trekken. Voor de werkende klassen en voor het socialisme is deze ineenstorting van een vermolmde wereld verre van een ramp te zijn een bevrijding. De weg ligt open voor de twee doelstellingen die de verzuchtingen van het volk samenvatten: de Europese vrede en de sociale rechtvaardigheid."

Men zegt ons dat de Partij van de Arbeid 'het spel van uiterst rechts speelt' door de kapitalistische en imperialistische politiek van de leiders van SP en PS te kritiseren en te bekampen. Dat is eenvoudig intoxicatie. Al in 1939 waren de twee denkers van de SP/PS, Spaak en De Man, al zo hardnekkige verdedigers van het kapitalisme en het imperialisme geworden, dat ze de 'revolutionaire rol' van de fascistische partijen begroetten! In 1940 was de socialistische partij zo ontaard dat ze zich verbond met het Hitler-fascisme. De 23ste augustus 1940 ondertekende Achiel Van Acker, die later eerste-minister werd van een 'democratische' regering, het Manifest van De Man en hij sprak zich uit 'ten gunste van de nieuwe orde'.

Eenmaal dat de oorlog voorbij was werden Spaak en Van Acker, de twee oude sympathisanten van het fascisme, eersterangs figuren in het 'nieuwe' democratische België. Uit vrees voor de ontwikkeling van een revolutionaire beweging, verklaarde eerste-minister Van Acker op 19 mei 1945: "Agitatoren die onze democratische instellingen willen vernietigen voeren in het hele land propaganda om de economische herneming te stoppen. De Belgische regering heeft beslist dat drie dagen lang iedere staking verboden is. Vanaf morgen zullen alle provocateurs en alle agenten van de vijfde colonne aangehouden worden."
(Recueil de Documents établi par le secrétariat du Roi 1936-1949)

In 1950 is de oude 'revolutionair' Spaak uit puur opportunisme nauw verbonden met Amerika, de enige macht die de Europe economie terug op gang kon trekken. De strijd in de Derde Wereld tegen het kolonialisme en de strijd die de arbeidersklasse voor de revolutie voerde, bedreigden de macht van de burgerij. Spaak zei toen: "Het Europa waar wij over praten is een Europa waar zowel Azië als Afrika tegen revolteren, een Europa dat sinds vijf jaar in angst leeft voor de Russen."
(Huizinga, Paul-Henri Spaak, p. 251)

In 1956 bieden de Amerikanen Spaak de post aan van secretaris-generaal van de Navo. Een vertrouwenspost.
De SP/PS bleef trouw aan de Belgische kolonisatie van Kongo, van de eerste tot de laatste dag!
Zo kon men tijdens een debat in de Kamer in 1960 volgende woorden horen, uitgesproken door de toenmalige voorzitter Collard: "Als mijnheer Lahaye (een liberaal) zegt dat wij, de Socialistische Partij, al jarenlang de Kongolezen aanzetten tot onafhankelijkheid, dan wil ik hier toch wel benadrukken dat dat precies het tegenovergestelde is van de waarheid.

(“Heel goed!”, op de socialistische banken.)

Op geen enkel ogenblik en evenmin 'sinds jaren' hebben wij de Kongolezen ertoe aangezet de onafhankelijkheid te vragen. Wij hebben in Kongo nooit campagnes, bewegingen of organisaties opgezet die op open of clandestiene wijze het Kongolese volk ertoe aanzetten de onafhankelijkheid te vragen."

In 1964 speelt Spaak opnieuw als minister van Buitenlandse Zaken een doorslaggevende rol in het op poten zetten van een internationale interventiemacht in Kongo. Die interventiemacht was samengesteld uit Zuid-Afrikaanse, Rhodesische en Europese huurlingen, Katangese gendarmes, Belgische soldaten en Amerikaanse piloten. Die troepenmacht smoorde de volksopstand die door Pierre Mulele geleid werd in het bloed.

Eigenaardig dat sommige nationalisten “vrijheidsstrijders” worden genoemd, en in eigen land rechtse collaborateurs. Terwijl de Ieren eveneens gecollaboreerd hebben, voornamelijk omdat ze van de Duitsers wapens kregen.
De vader van Audry Hepburn was bijvoorbeeld zo’n ‘vrijheidsstrijer’.



wordt vervolgd...

02:20 Gepost door Janice Laureyssens in Algemeen | Permalink |  Facebook |

Commentaren

Prachtig! Prachtig artikel Janice. Daar ga ik nog veel plezier aan beleven. lol

Gepost door: Truder | 05-08-06

Hendrik De Man Ik heb geen tijd om uitvoerig te reageren en zeker niet op zo'n lang artikel waar je werkelijk een potpourri hebt gemaakt van vanalles-en-nog-wat.

Kort samengevat beweer je dat de socialisten het meest hebben gecollaboreerd. Met wie dan is niet zo heel duidelijk want volgens jou was Hitler een socialist, Mussolini was dat, Léon Degrelle was het, kortom het ganse nazidom en haar vrienden waren socialisten. Waar zaten de anderen dan? Bij het VNV en het Verdinaso misschien, of waren dat ook socialisten? :)

Je haalt dan het gekende voorbeeld aan van één socialist die collaboreerde. Inderdaad Hendrik De Man, niet van de minste want voorzitter van de socialistische partij de BWP. Nadat de nazi's op 28 mei België stormenderhand hadden overweldigd, startte De Man zijn vrijage met de nazi's. De socialisten schrokken zich een bult en lieten De Man snel vallen als een baksteen. Ook lag hij voortdurend overhoop met het VNV van Staf de Clercq. Op 16 februari 1941 kantte hij zich ronduit tegen de politiek van de VNV'rs die zich volgens hem 'opwerpen als verdedigers van de Duitse nationaal-socialistische belangen'.

Hij noemt het VNV kruiperig: "Tragisch in dit verband is dat die heren uitpakken met het verraad dat zij zouden hebben gepleegd(..) Met zulke mensen hebben wij niets te maken. Hun moreel niveau past niet voor ons volk. Onder zulke heren kan ik niet leven. Dan trek ik er liever uit. Ik maak mijn houding niet afhankelijk van de uitslag van de oorlog."

Zijn vrijage met de Nieuwe Orde bleek dan ook van erg korte duur. Nog voor de zomer van 1941 was zijn rol uitgespeeld. In november 1941 verliest hij zijn baan bij de ULB en de Duitsers leggen hem in juli 1941 spreekverbod op. Nadat ook koning Leopold III hem eind 1941 laat vallen, trekt hij zich totaal ontgoocheld terug in de Franse Haute-Savoie. Na de oorlog werd hij wel erg zwaar gestraft. Hoewel hij niet actief (slechts met foute woorden en intenties) heeft gecollaboreerd werd zijn rol als collaborerende leidersfiguur zwaar aangerekend. 20 jaar gevangenisstraf en een hogenhuize boete plus verlies van zijn burgerrechten.

Gepost door: Kolonel Harry | 05-08-06

@Harry Flauwekul Harry.

Niet alleen Hendrik de Man. Ook Henri Spaak, Achiel Van Acker en Jos Van Eynde.
Jos Van Eynde, de belgicistische socialist die in de repressieperiode briesend tekeer ging tegen de "zwarten", was tijdens de oorlog gaan kwijlen bij de Duitsers om een eigen pers te mogen oprichten.
Dat zijn dan al 4 socialistische topmannen die de nieuwe orde graag zagen komen.

Gepost door: Truder | 05-08-06

@Hugo Over Hendrik De Man ben ik nog niet eens begonnen...

Maar toevallig is een antwoord van Paul Belien ook het geschikte antwoord voor jou.

Hij schreef:

"De BWP-leiding kon in mei-juni 1940 niet snel genoeg in de collaboratie duiken en wilde dat de partij opging in een pro-nazistische eenheidspartij. Men stelt het voor alsof De Man helemaal op zijn eentje handelde. Voor zover ik weet, heeft er tot juni 1941 niemand geprotesteerd.
Vanaf 1941 gingen ze in het verzet.
Waarom 1941? Omdat toen het bondgenootschap tussen Nazi's en Sovjets eindigde. Moest Hitler de Sovjet-Unie niet binnengevallen zijn, zouden de roden dan ook in het verzet zijn gegaan?
Vergeet het.
Communistenleider Lahaut reed in de zomer van 1940 in Frankrijk rond om Belgische vluchtelingen aan te moedigen naar België terug te keren om er voor de bezetter te werken. Na de oorlog was Lahaut een van de tegenstanders van Leopold.
Spaak wilde eigenlijk in België blijven en kon na de capitalutie niet snel genoeg terugkeren. Het is slechts omdat Leopold hem niet terugwilde (uit rancune omdat Spaak hem in Wijnendale in de steek gelaten had) dat hij niet terugkon. Na de oorlog ging ook deze hypocriete socialist het voortouw nemen in de acties tegen Leopold.

Nog zo'n hypocriet was de na-oorlogse socialistische premier Achiel Van Acker. Die schreef in de zomer en herfst van 1940 brieven aan Hendrik De Man om toch maar een rol te mogen spelen in de collaboratie. Hij vroeg De Man om bij de Duitsers voor hem een goed woordje te doen. Ook hij ging na de oorlog Leopold aanvallen.

Als we in het collaboratieverleden van de socialistische leiders gaan roeren, zullen er nog een aantal stinkende potjes opengaan.

Maar misschien kan ik beter de band tussen de Belgische monarchie en de socialisten onderzoeken. Die is sinds het aantreden van Albert I altijd zeer nauw geweest. Marie-José, Alberts dochter, schrijft in haar boek over haar ouders dat de eerste daad die Albert na zijn eedaflegging in het parlement op 23 december 1909 stelde, het brengen van de groet was aan de rode vlag. Dat gebeurde toen hij van het parlementsgebouw te paard terugreed naar Laken. De socialisten hadden snel door wie hun nieuwe bondgenoot was. Op 17 november 1911 schreef de plaatselijke socialistische krant "Le Journal de Charleroi" naar aanleiding van Alberts bezoek aan de stad: "De Leuze 'lang leve de koning' betekent eigenlijk 'lang leve het bevrijde volk' of 'weg met de klerikalen.' Dat zijn allemaal synoniemen."
Zoals ik al zei: twee handen op één buik. En dat zijn ze nog altijd.

Over o.a. de dood van Joris Van Severen (Verdinaso)


Die bron lijkt mij onverdacht omdat deze bron de Duitse Wehrmacht-generaal Reeder is in een brief aan SS-führer Himmler, waarin hij melding maakt van het gesprek dat hij (Reeder) met Heydrich over de zaak had.
Wat de arrestaties door de Staatsveiligheid op 10 mei 1940 betreft: Er bestonden twee verschillende lijsten van personen die opgepakt moesten worden: de ene lijst ingeval van een Duitse inval, de andere in geval van een geallieerde inval. België wilde immers absoluut neutraal zijn en hield ook rekening met een aanval vanuit Frankrijk of Groot-Brittannië.
Blijkbaar zijn er in de verwarring op 10 mei enkele van die lijsten door elkaar geraakt. Het gevolg was dat ook onderdanen van geallieerde landen werden opgepakt. Dat blijkt uit de dodenlijst van Abbeville. Zoals je misschien weet, werden een aantal van de Belgische gevangenen door Franse soldaten in Abbeville vermoord (sommigen door kogels, anderen met de bajonet). Tussen de doden bevonden zich een Engelstalige Canadees, een Nederlandse vrouw, een Duitse katholieke monnik, een Hongaarse jood, een Tsjechische jood, een Brussels communistisch gemeenteraadslid en dinaso-leider Joris Van Severen. De hele groep gevangenen die in Abbeville terecht was gekomen telde 79 personen. De samenstelling is aldus: 21 Belgen (waaronder een agent van de Britse geheime dienst!) en 58 niet-Belgen, namelijk 19 joden, 15 niet-joodse Duitsers, 9 Italianen (waaronder minstens 4, mogelijk 6, communistische tegenstanders van Mussolini), 6 Nederlanders (waaronder een 18-jarig meisje, haar moeder en haar grootmoeder - de grootmoeder werd met de bajonet afgemaakt), 3 Luxemburgers, 2 zwitsers, een Spanjaard, een Deen, een Fransman en een Canadees.
Canada, Frankrijk, Denemarken, Luxemburg waren geallieerde landen, Spanje en Zwitserland neutrale landen. Na de oorlog heeft België zich nooit verontschuldigd, ook niet bij de getroffen geallieerde en neutrale landen. Het heeft bovendien geweigerd een onderzoek te openen naar het hoe en waarom van de arrestaties op 10 mei, en heeft zelfs geweigerd de lichamen te repatriëren van de 21 slachtoffers in Abbeville. De families die dat wensten hebben dit op eigen kosten moeten doen.
Het is eveneens onbekend hoeveel mensen uiteindelijk op 10 mei gearresteerd zijn. We weten alleen, uit een Duits rapport, dat het er in Antwerpen drieduizend waren. In Brussel zullen het er minstens evenveel geweest zijn. Ik schat dat het er in het hele land wellicht zo'n 10.000 waren.
Voorts is onbekend hoeveel doden er onder deze ongelukkigen vielen. We weten dat het er in Abbeville 21 waren, maar uit brieven, getuigenissen en memoires van mensen die op transport naar Frankrijk waren gezet, blijkt ook dat tijdens de transporten mensen zijn omgekomen. In L'An 1940 van Jules Gérard-Libois en José Gotovitch (Brussel: CRISP, 1971) vinden we op pag 114 volgend citaat uit zo'n ooggetuigeverslag: "We zaten in de blakende zon met 40 mensen, waaronder vrouwen en kinderen, in een hermetisch afgesloten wagon, waarin we dag en nacht moesten blijven. We leden honger, hadden geen lucht en leden vooral dorst. We werden 43 uur zonder water gelaten. We moesten de brutaliteiten ondergaan van de soldaten die het escorte begeleidden en in vele stations werden we bijna gelyncht door burgers die men had doen geloven dat we parachutisten en spionnen waren. Velen zijn onderweg gestorven."

En Hugo, dat wat ik schreef zijn gegevens, geen verhaal. Sommige mensen werken en hebben geen tijd om verhalen te schrijven.
Ik weet één ding met absolute zekerheid. Mijn grootvader (een Brit zoals je weet) heeft hier joden helpen vluchten naar Engeland. Mijn moeder vertelde dat hun huis soms vol zat met Canadezen en Britten. Maar mijn moeder vertelde ook dat Kop Van Den Eynde op z'n knieën smeekte bij de Duitsers om mee te mogen doen en hij bood hen zijn drukkerij aan.
Mijn moeder vertelde ook dat hun buurman, die altijd meeliep in elke rode betoging of de 1-mei stoet met de Duitsers meeheulde, maar dat hij net zo goed na de oorlog meeliep met de Witte Brigade en de meest verschrikkelijke zaken deed met buren die hij beschuldigde van collaboratie.
Die buurman heeft zelfs mijn grootvader bij de 'Kommandatur' aangegeven toen hij hen Engels hoorde praten, waarna mijn grootvader wekenlang moest onderduiken en met bevroren vingeren en tenen terugkwam.
Die buurman was ook een socialist en pro-Duits tot eind 1941, daarna zat hij voor de rest van de oorlog onder zijn keukentafel verborgen. Enkel toen hij zijn sadistische lusten kon botvieren tijdens de repressie kwam hij er onderuit...






Gepost door: Janice | 06-08-06

Socialistische collaborateurs? @Truder : "Niet alleen Hendrik de Man. Ook Henri Spaak, Achiel Van Acker en Jos Van Eynde. Jos Van Eynde, de belgicistische socialist die in de repressieperiode briesend tekeer ging tegen de "zwarten", was tijdens de oorlog gaan kwijlen bij de Duitsers om een eigen pers te mogen oprichten."

Hun 'collaboratie' lijkt nogal mee te vallen en bijzonder kortstondig. In de verwarring van de eerste oorlogsmaanden na de ongrondwettelijke daad van Leopold III die op eigen houtje capituleerde, de regering die op den dool zat in Zuid-Frankrijk, Hendrik De Man die de socialisten op het verkeerde been zette door zijn woordelijke vrijage met het gedachtegoed van de bezetter, zijn er wat foutjes gemaakt. Achteraf bekeken is het niks geweest om de socialisten aan het kruis te nagelen.

Zo had De Man in juli 1940 een nieuw manifest voorgesteld voor de oprichting van een nieuwe eenheidsvakbond. De meeste leiders van de socialistische vakcentrales zoals Achiel Van Acker en Jos Van Eynde, de latere hoofdredacteur van de Volksgazet (de voorloper van de huidige De Morgen), onderschreven het manifest. Ook minister Spaak liet weten dat hij het manifest goedkeurde behalve dan de passus over de 'weggevluchten'.

'Kop' Van den Eynde pleitte op 24 augustus 1940 zelfs voor één groot dagblad voor Vlaanderen en één voor Wallonië.

Enkele maanden later, na de oprichting van het socialistische verzet, keerden Achiel Van Acker en Jos Van Eynde De Man de rug toe en traden toe tot het verzet. 'Kop' Van Eynde werkte al in mei 1941 mee aan het 1ste nummer van het clandestiene blad De Werker onder de schuilnaam Homonovus.

Aciel Van Acker begon vanaf 1941 met de reorganisatie van de partij met de oprichting van de "Vlaamse Centrale der Illegale Partij", later "Illegale Belgische Socialistische Partij" genoemd.

Henri Spaak maakte al op 31 oktober 1940 deel uit van de regering in ballingschap in Londen.

Gepost door: Kolonel Harry | 06-08-06

Werken? @Janice; "En Hugo, dat wat ik schreef zijn gegevens, geen verhaal. Sommige mensen werken en hebben geen tijd om verhalen te schrijven."

Ik werk ook, vijf dagen per week en tien uur per dag. Ik weet niet waar je het haalt dat ik zoveel tijd heb. Ik gebruik mijn tijd wel zo efficient mogelijk.

Gepost door: Kolonel Harry | 06-08-06

Drancy @Janice : "Het is eveneens onbekend hoeveel mensen uiteindelijk op 10 mei gearresteerd zijn. We weten alleen, uit een Duits rapport, dat het er in Antwerpen drieduizend waren. In Brussel zullen het er minstens evenveel geweest zijn. Ik schat dat het er in het hele land wellicht zo'n 10.000 waren. Voorts is onbekend hoeveel doden er onder deze ongelukkigen vielen."

De schattingen lopen uiteen tussen de 6.000 en de 10.000 al naargelang de bron. Daarvan waren zeker de helft joden die op de vlucht waren vanuit Duitsland en andere oostelijk gelegen landen. Nadat de nazi's Frankrijk hadden overwonnen werden deze joden op transport gezet naar het concentratiekamp van Drancy.

De extreemrechtse voormannen zoals bv Léon Degrelle, Victor Matthijs, Hendrik Borgignon, Clemens De Landsheer, Ward Hermans en Borms en kompanen werden door de Duitsers vrijgelaten en konden hun collaboratie met veel zin aanvangen.

Hoe het met die duizenden joden en communisten is afgelopen die door de Duitsers werden vastgehouden laat zich raden. Naar schatting hebben er een 200-tal de kampen overleefd.


Gepost door: Kolonel Harry | 06-08-06

Borgignon Inderdaad, en kijk bij welke partijen de collaboratie-nakomelingen die het met de paplepel meekregen zitten.
VLD - CD&V en Sp.a-Spirit en natuurlijk ook bij het Vlaams Belang. En ach ja, ik zou Groen! nog vergeten. Pira bijvoorbeeld, burgemeester van Mortsel, wiens vader heeft vastgezeten in Lokeren na de oorlog.

Maar ik wil hiermee bewijzen dat de pot de ketel verwijt dat hij zwart ziet, terwijl zowel links als rechts boter op het hoofd hebben. Maar enkel links zich tot nu toe het recht toeëigende om rechts te demoniseren en uit te schelden voor alles wat lelijk is.

Wat zit links hier trouwens te lullen over Guantánamo Bay waar terroristen volgens hen geen menselijke behandeling krijgen, terwijl men hier de repressie nog immer verderzet? Weet jij wel welke gruwelijke feiten er allemaal gebeurd zijn na de oorlog? Ik heb mensen er horen over vertellen terwijl ze nog steeds de tranen in de ogen krijgen wanneer ze erover spreken. En niet enkel de 'vaders' die collaboreerden door aan het Oostfront mee te vechten, maar ook de echtgenotes en de kinderen werden zwaar aangepakt. En toevallig zijn er nu heel veel van 'die' kinderen die nu Vlaams belangers uitschelden voor nazi's en bruine smurrie. Wel, Hugo, dat neem ik niet. Ik sla terug!

Ik haat nazi's evengoed als jij. Je kent mijn familiale geschiedenis al goed genoeg om te weten waarom.



Ik oordeel niet, over niemand. Maar ik denk dat er wel verschil was in collaboratie. Ik denk dat diegenen die hier bleven en in zwarte pakjes rondliepen om het eigen volk te verraden geen medelijden verdienen.

Ik kan mij ook de tijdsgeest van toen niet inbeelden. Maar de grove scheldwoorden en de beschuldigingen aan het adres van het Vlaams Belang moeten nu maar eens eindelijk ophouden.
Ik maak er nu zes jaar deel van uit, en ik zal eerlijk toegeven dat ik mij aan sommige mensen geërgerd heb.

Maar je kunt niet ontkennen dat deze partij de laatste tien jaar is veranderd in haar voordeel. Een mentaliteitswijziging, radicaal ja, maar realistisch. De vele nieuwkomers bij de partij, die men ook wel eens verruimers noemt, hebben daar uiteraard hun steentje toe bijgedragen. En in tegenstelling tot andere partijen wordt naar hen geluisterd en gebruik gemaakt van hun kennis en ervaring.
Ik denk dat men nu maar eens eindelijk moet doorhebben dat de monarchie en de socualisten tegenwoordig één hand op één buik zijn. Ze zijn doodsbang voor een onafhankelijk Vlaanderen omdat daardoor het einde van hun machtspositie in zicht is. En dat is de enige reden. Daarvoor gebruiken ze graag een 'nuttige idioot' zoals Jos Geysels, die ze maar wat dankbaar zijn voor het uitvinden van de 'schutskring', ook al weten ze dat zijn methoden vergelijkbaar zijn met die van de nazi's of de Sovjets.
Binnenkort zal hij ook wel tot baron gebombardeerd worden zeker?
Eén beloning kreeg hij al, hij mag naar hartelust aan boekverbranding doen nu hij voorzitter is van Boek.be

Gepost door: Janice | 06-08-06

Amnestie @Janice :"Ik oordeel niet, over niemand. Maar ik denk dat er wel verschil was in collaboratie. Ik denk dat diegenen die hier bleven en in zwarte pakjes rondliepen om het eigen volk te verraden geen medelijden verdienen."

Daar kunnen we het blijkbaar over eens zijn. Ik ben het ook eens met de stelling dat vooral de kleine collaborateur hard werd aangepakt en de economische collaboratie nauwelijks. Daar zullen wel (politiek-financiel-economische) belangen in hebben meegespeeld die liever toegedekt worden gehouden. Ik ben nog niet aan dat onderwerp toegekomen maar heb er ondertussen al wel wat literatuur over samengebracht en ik ga er zeker over publiceren op mijn site.

Toch moet ik je wijzen op de gekende eis van het VB voor 'onvoorwaardelijke en totale' amnestie eis. Senator Wim Verreycken -samen met ondermeer Roeland Raes- diende op 21 september 1995 zijn amnestiewetsvoorstel in "Wetsvoorstel strekkende tot het verlenen van amnestie aan repressieslachtoffers". Het is wel typisch voor het VB dat zij collaborateurs 'repressieslachtoffers' noemen, waarmee en passant de 'vergoelijking' voor de collaboratie mee zit ingekapseld. Het voorstel vind je hier: http://www.senaat.be/

Het VB maakt hier geen enkel onderscheid. Gestapo'r Proper De Zitter die zowat 600 mensen, joden, verzetslieden de dood in verklikte, zou volgens deze tekst evengoed voor het VB een 'repressieslachtoffer' zijn en van dezelfde amnestiemaatregel kunnen genieten als die 17-jarige knul die zich door Cyriel Verschaeve naar het Oostfront heeft laten praten.

Zoals gezegd: onaanvaardbaar. Ik blijf het bij eerherstel houden ipv amnestie en dan enkel voor hen die erom verzoeken maar nooit algemeen en zeker niet voor elke collaborateur.


Gepost door: Kolonel Harry | 06-08-06

Krieg und kein Ende Sorry,Janice.
Super "interessant" item.
Maar moeten hier op deze blog nu alle processen van de "witten" en de "zwarten" overgedaan worden?
Denk toch dat er actueler tema's zijn om van mening (of niet) te kunnen verschillen.
Al was het maar Libanon.

Gepost door: Ruzgar | 07-08-06

Libanon Over Israël en Libanon heb ik een andere website. Stuur mij een mail en ik stuur je de link.

Gepost door: Janice | 08-08-06

De commentaren zijn gesloten.