18-09-06

Nahed Salim



Ik reed op de A6, mijn favoriete snelweg met brede bermen en weinig verkeer, toen ik op 11 september in de middag het bericht op de radio hoorde van het eerste vliegtuig dat zich in een van de Twin Towers had geboord. Men zei dat het nog niet duidelijk was of het om een ongeluk ging of iets anders. Ik vreesde meteen het ergste. Kort daarna, net voordat ik mijn bestemming had bereikt – ik ging tolken in een asielzoekerscentrum in een dorpje genaamd Luttelgeest in de buurt van Emmeloord – kwam nog het bericht over een tweede vliegtuig binnen.

Die dag had ik de grootste moeite me te concentreren op mijn tolkwerkzaamheden. Thuis bleef ik de hele nacht voor de televisie zitten staren naar het onheil die deze beestachtige aanslag teweeg had gebracht aan duizenden onschuldigen.

Toch kan ik niet beweren dat 11 september volslagen onverwachts voor mij kwam. Tenslotte hadden ook daarvoor vele terroristische aanslagen plaatsgehad. In de jaren negentig alleen al kwam meer dan duizend Egyptenaren en honderden westerse toeristen om door toedoen van extremistische groepen zoals de Jemaah Islamiyah en Islamitische Djihad, in hun poging de Egyptische regering omver te brengen. Ook Sadat was al in 1981 door hen vermoord. Daarnaast werden sinds 1992 in Algerije meer dan een half miljoen burgers afgeslacht door georganiseerde islamitische terreurgroepen zoals de GIA en vele andere splintergroepen. Als tolk kreeg ik later, via Algerijnse asielzoekers, een levendige beeld van hoe dit allemaal in zijn werk ging: de terreur, de barbarij van mensen levend verbranden, van verkrachtingen. Dit zijn maar een paar voorbeelden; de lijst is te lang om hier op te noemen.

Sindsdien zijn er zoveel aanslagen geweest dat ik de tel ben kwijtgeraakt. We beginnen zelfs te wennen aan de ontvoeringen, de onthoofdingen onder het geroep van Allahu akbar! De menselijke bommen die ontploffen terwijl we gewoon ergens op een metro stappen, met een vliegtuig reizen of van een welverdiende vakantie willen genieten. Deskundigen zeggen dat het bij ons huidige leven hoort, alsof het gaat om een onafwendbaar natuurverschijnsel.

Toch is het geen natuurverschijnsel. Het is de neerslag van een bepaalde mentaliteit, een absolutistisch dogma dat zijn aanhangers doet geloven dat zij het gelijk bezitten en dat ze in hun recht staan om meedogenloos te handelen tegen anderen die ze als vijanden bestempelen. Een dogma dat hun bovendien de allergrootste beloning belooft voor hun misdaden.

En ja, ik doel hier op de gewelddadige en meedogenloze component van de islam. Een component die vanaf het allereerste begin ermee is vervlochten. Je hoeft maar de islamitische geschiedenis te lezen en je ziet het op elke bladzijde. Niet in de gekuiste versie die ons wordt voorgeschoteld door professionele misleiders zoals Karen Armstrong en Tariq Ramadan. Nee, de originele islam in zijn originele bronnen. Zie bijvoorbeeld de geschiedenis van de Joodse stam Banoe Koeraiza uit Medina, en hoe een conflict tussen deze stam en de profeet in 627 eindigde met de massale onthoofding van alle mannelijke stamleden (na ze te hebben ontwapend!). Dat waren er tussen de 600 en 800, terwijl de vrouwen en de kinderen als slaven werden verkocht, en de bezittingen onder de gelovigen werden verdeeld. Soera 8 van de Koran, getiteld ’De Buit’, handelt helemaal over deze geschiedenis en geeft de goddelijke legitimatie.

Dit is ongetwijfeld de echte voedingsbodem van terrorisme. En als we daartegen iets willen doen, zouden we om te beginnen het morele lef moeten hebben deze feiten te onderzoeken en vervolgens afstand te nemen van elke verheerlijking van geweld, ook niet ten behoeve van het geloof. Dit is niet gemakkelijk. Maar integriteit is soms belangrijker dan religieuze loyaliteit.

Nahed Selim in Trouw, 9 september 2006

Nahed Selim is tolk en publiciste.
In 2005 verscheen haar bundel Zwijgen is Verraad

19:15 Gepost door Janice Laureyssens in Algemeen | Permalink |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.