07-03-07

De Vlaamse media.

Toen ik gisteren keek naar ‘Morgen Beter’ (ik wacht er nog steeds op) en de zelfgenoegzame linkse betweters bezig hoorde over het congres van het Vlaams Belang moest ik onwillekeurig denken aan een artikel dat ik had gelezen in Trouw. De hoofdredacteur van Trouw schreef dat Wilders recht had op een goede pers nadat de hel was losgebroken in de media over het feit dat Wilders van de Partij v.d. Vrijheid, een motie had ingediend tegen het toetreden van mensen met een dubbele nationaliteit in het kabinet.
Kunt u zich dat voorstellen dat er hier één journalist hetzelfde zou durven schrijven over de tussenkomsten van Gerolf Annemans in het parlement? Kunt u zich voorstellen dat ze één keer objectief zouden kunnen zijn over wat ze gezien hebben op bijvoorbeeld het congres van vorige zondag? Nee, natuurlijk niet. Geen woord over het programma, geen woord over wat de verschillende sprekers te zeggen hadden. Het enige wat ze deden was afbreken en belachelijk maken.

Trouw schreef: ‘Een bekende valkuil doemt op’[...]Dat Wilders met zijn harde anti-islamprogramma weerklank vindt bij een deel van de bevolking ’is iets wat fracties, van links tot rechts, maar langzaam tot zich door laten dringen’, schreef gisteren een tweede Haagse collega, Cees van der Laan, in deze krant.
Het is uiteraard aan politici om te beslissen hoe zij omgaan met de wetenschap dat er negen PVV’ers in hun midden zijn.
(red. Uit recente peilingen -Elsevier, 4 maart - blijkt intussen dat Wilders' Partij voor de Vrijheid goed zou zijn voor vijftien zetels in de Nederlandse Tweede Kamer, dat zijn er zes meer dan de huidige negen.)

Wat de krant betreft, hoop ik dat het verleden ons iets leert.
In de tweede helft van de jaren tachtig legden politici eendrachtig een cordon sanitaire rondom Janmaat, de eenzame volksvertegenwoordiger van de Centrum-Democraten. De meeste media sloten zich daarbij aan: zo min mogelijk aandacht, luidde het parool. Achteraf betreurden velen het dat een debat zo taboe werd verklaard.

Pim Fortuyn was van een heel ander kaliber. Veel media kregen niet echt greep op het fenomeen. Zijn moord en de daarop volgende monsterzege van zijn erfgenamen bij de verkiezingen van 2002, veroorzaakte een crisis in de journalistiek. Had zij Fortuyn gedemoniseerd? Was zij daarmee impliciet mede verantwoordelijk voor zijn dood? Was zij te zeer verweven met het establishment om de voortekenen van een opstand der burgers te kunnen herkennen? Ging zij gebukt onder linkse politieke correctheid?

Het waren pijnlijke vragen, maar de pijnlijkste werd nauwelijks gesteld. Hoeveel verwijten de journalistiek zich ook kan maken, zij berusten gedeeltelijk op een grenzeloze zelfoverschatting. Een onderzoek naar de politieke berichtgeving in 2002 onder leiding van Jan Kleinnijenhuis, hoogleraar communicatiewetenschappen aan de Vrije Universiteit, bevestigde nog eens dat de onafhankelijke macht van de media amper bestaat. Als iemand reden had te klagen over demonisering was dat Ad Melkert van de PvdA of Hans Dijkstal van de VVD. Paars was weggeschreven en Fortuyn trok de meeste publiciteit. Maar veel belangrijker was dat zijn boodschap gretig werd afgenomen door de kiezers. Hij ging als een komeet in de peilingen.

Media, de televisie voorop, kunnen het beeld van de werkelijkheid beïnvloeden, vooral door hun neiging tot kuddegedrag, uitvergroten en eindeloos herhalen. Maar zij zijn niet in staat de politieke agenda te bepalen. Wilders bleek dat deze week wel te kunnen.
Alleen hij maakte een punt van de dubbele nationaliteit van de beoogde staatssecretarissen en raakte een snaar. Het gesprek van de week ging niet over ’samen’ maar over paspoorten.

Ik vind die machteloosheid geruststellend. Als de journalistiek zich voortdurend bewust zou moeten zijn van haar grote invloed, zal zij geneigd zijn zelf politiek te bedrijven in plaats van journalistiek.
Iemand als Wilders vraagt om goede journalistiek: onbevangen, nieuwsgierig, kritisch, feitelijk, oorspronkelijk. Commentatoren en columnisten mogen hem te vuur en te zwaard bestrijden, maar dan bij voorkeur op basis van wat zij kunnen ontlenen aan onverkrampte berichtgeving.’



Laat onze Vlaamse media daar toch maar eens even bij stilstaan.

00:31 Gepost door Janice Laureyssens in Algemeen | Permalink |  Facebook |

Commentaren

Zelfcensuur De media in Belgie zijn volledig in de ban van zelfcensuur; alles wat maar kritiek inhoudt op de multiculturele samenleving wordt als niet politiek-correct beschouwd.

Het Vlaams Belang kan opschuiven naar Rechts of naar Links, of een 'verlichte' moslim als partijleider kiezen; het zal allemaal niet helpen.

Het cordon sanitaire zal gehandhaafd blijven, al zou Dewinter morgen gearmd met een vrouw gehuld in een burka over straat gaan.

Liever het land overlaten aan de moslims etc. dan een immigratiestop voor asielzoekers vanuit heel de wereld.

In Nederland zijn ondertussen alle culturen ter wereld vertegenwoordigd; behalve de Eskimo en de Pygmee.
Het is ons ter ore gekomen dat er in Brugge een Pygmee is gesignaleerd.

Wij stellen het volgende voor; een ruil ter completering van onze collectie minderheden.

Belgie krijgt van Nederland 2 Afghanen (incl. burka) in ruil voor de betreffende Pygmee.
Het een en ander kan geregeld worden via het ministerie van Asielzaken.

Maar let wel; gelijk overdragen.

De Nederlander is al genoeg in de maling genomen....


Gepost door: Tristan | 07-03-07

Ruil? Bedankt, ik denk dat we toch liever onze Pygmee houden.

Gepost door: Janice | 07-03-07

De commentaren zijn gesloten.