02-07-07

Mia Doornaert in De Standaard

Voor het volk, in een jaguar
29-06-2007 - Mia Doornaert - de standaard

Als kind werd Elsa elk jaar meegenomen naar la fête de l'Huma, maar dan wel in een Jaguar. Elsa's vader is de bekende, linkse, Franse politieke cartoonist Wolinksi. De Huma is de communistische krant L'Humanité. Het jaarlijks feest van de Huma is, of liever was, de enige plek waar de gauche caviar ooit in de buurt van arbeiders kwam. Van Elsa Wolinksi is net het boek J'ai pas épousé mon père (Michel Lafon) uitgekomen. Leuk en lezenswaardig, bijvoorbeeld ook voor socialistische partijen die zich afvragen hoe en waar ze zo'n groot deel van 'het volk' zijn kwijtgeraakt.

Elsa is in een dure wijk van Parijs opgegroeid, in het zesde arrondissement. Haar milieu en opvoeding waren onberispelijk links. Heel haar jeugd heeft ze haar ouders en hun artistieke en intellectuele vrienden horen spreken 'over het uitgebuite werkvolk, over de armen'. Maar al die tijd heeft ze nooit één arme medemens ontmoet. 'Ik was dertig toen ik voor het eerst in aanraking kwam met mensen die met zes in een studio huisden, of die de prijzen vergeleken als ze inkopen gingen doen.'

Een kniesoor natuurlijk die de linkse bobo's (bourgeois bohème) daarop aankijkt. Wat is er fout aan welvarend te zijn en in hippe restaurants te eten, en met vakantie naar Saint-Tropez en Portofino te gaan, en dan eens per jaar een goed geweten te gaan halen op la fête de l'Huma? Dat is nog altijd nobeler dan de vuige kapitalist die zonder enig schuldgevoel van zijn rijkdom geniet.

Alleen, de arbeider met de onzekere baan, de werkloze die niet aan de bak komt, de 'gewone mens' die het dagelijkse mal vivre beleeft van een verloederende en onveilige woonwijk, heeft niet veel aan dat nobele schuldgevoel.

En socialisme in een Jaguar komt ook niet altijd overtuigend over. Dat ondervond Dominique Strauss-Kahn, onberispelijke sociaal-democraat. DSK, zoals hij genoemd wordt, is niet onbemiddeld. En zijn vrouw, Anne Sinclair, gewezen sterjournaliste van TF1, is zelfs rijk, onder meer dankzij een riante erfenis. Sinclair is ook zeer sociaal. Zo ging ze ooit samen met Dominique steun toezeggen aan bewoners van een banlieue. Maar toen ze daar samen aankwamen in haar dure sportwagen was het onthaal net iets minder erkentelijk dan ze verwacht hadden.

Kijk, zich zo blind staren op een symbool van rijkdom, dat was echt ondankbaar van die mensen. Want niemand doet zoveel om het goede woord te verspreiden als de linkse bobo's. Ze domineren de tv-debatten en opiniepagina's van kranten, drukken er de verworpenen der aarde aan het hart, en maken wie het niet met ze eens is welsprekend voor reactionair en fascist en trut uit.

Daarmee bewijzen ze de linkse partijen niet altijd een dienst, want die krijgen aldus een overdreven beeld van hun populariteit. En hebben de neiging te vergeten dat verkiezingen in stemhokjes gewonnen worden.

Om daar je slag thuis te halen moet je niet alleen peroreren, maar ook luisteren. En dat tweerichtingsverkeer hebben veel linkse intellectuelen nog niet door. Zij weten wat goed is voor het volk, want zij hebben daarover nagedacht en gedebatteerd in hun esthetisch en ecologisch verantwoorde woningen, en over onberispelijk biologische maaltijden.

Als het volk die opinies in het stemhokje niet volgt, tja, dan is de burger onverantwoordelijk, niet de bobo.

Typerend is bijvoorbeeld dat de Franse PS geen verkozene 'uit de diversiteit' heeft, zoals dat heet, maar wel woedend is over het 'verraad' van de moslima Fadela Amara. De voorzitster van de ni putes ni soumises (noch hoeren noch sloren) heeft het namelijk aangedurfd een staatssecretariaat te aanvaarden in de, zeer diverse en veelkleurige, regering van Nicolas Sarkozy.

'Voor een hele generatie socialistische leiders moeten de verenigingen in de banlieues vooral een doorgeefluik blijven. Ze houden van Fadela wanneer ze affiches plakt, niet wanneer ze haar verantwoordelijkheden neemt.' Dat zei bitter Malek Boutih, gewezen voorzitter van SOS Racisme en (dus) lid van de PS. Subsidies uitdelen om kiesvee te kweken, daartoe beperkte zich inderdaad te vaak de linkse politiek in de banlieues.

De vijandigheid tegen vrijgevochten moslima's die een 'cultuur' van onderdrukking bestrijden, is nog een vreemd trekje bij de gauche caviar, zowel die van Antwerpen als die van Parijs. Niet alleen Elsa Wolinski, die na (of wegens?) haar politieke correcte opvoeding 'vijftien jaar gezwalpt heeft', raakte door dat soort tegentrijdigheden van slag.

13:35 Gepost door Janice Laureyssens in Algemeen | Permalink |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.