03-07-07

De ontdekking van Eurabia - (deel I)



Publicatie met toestemming: Marc Joris voor Kort Manifest

eurabia

Vijftien jaar geleden maakte ik een reis door een stuk van Indië. Een klein stukje maar: een vluchtige glimp van Mumbai, waar ik op een ander vliegtuig moest overstappen, een week in New Delhi, daarna een rondreis doorheen Radjastan. Op voorspraak van Koenraad Elst logeerde ik in New Delhi enige tijd in het huis van Sita Ram Goël, niet alleen een intellectueel in de beste betekenis van het woord, maar ook een diepzinnig, moedig en wijs mens. Hij behoorde tot de cultureel-politieke stroming die men in onze media gemakshalve omschrijft als "hindoe-nationalistisch" of zelfs "hindoefundamentalistisch". Zeker die laatste omschrijving is volkomen onterecht, maar dat terzijde. Hij bracht mij in contact met zijn geestesgenoten, en daar ontdekte ik hoezeer Koenraad Elst in die kringen op handen werd gedragen. Zijn voorspraak opende vele deuren, die anders gesloten zouden zijn gebleven. Eén van die mensen, die tegelijk schrijver en journalist was, werd later minister in de BJP-regering, en ook nu is hij nog een gevreesd criticus. De discussies draaiden natuurlijk meestal rond hetzelfde thema: de islamitische vijand. En binnen dat thema was er één punt dat telkens terugkwam. Hoe was het mogelijk dat de meeste politici altijd opnieuw partij trokken voor de moslims? Waarom verdedigden de media altijd de standpunten van de islamitische minderheid? Waarom werden de misdaden van moslims altijd doodgezwegen, geminimaliseerd of goedgepraat?
Waarom werd een lynchpartij met honderd vermoorde hindoes een incident genoemd, en een wraakaktie met tien dode moslims een genocide?
Waarom namen zoveel politieke partijen de islamitische agenda over, terwijl zij nochtans beweerden dat zij seculier waren? Welke politieke logica zat daar achter?
Hoe kon men dat psychologisch verklaren?

Het was verbazend hoe herkenbaar sommige politieke ontwikkelingen in Indië wel waren, hoe groot de parallellen met de migrantenproblematiek bij ons, en zelfs met de wanverhouding tussen de dominante Waalse minderheid en de machteloze Vlaamse meerderheid.

Eén hindoe zegde toen met een ondertoon van bitterheid dat het allemaal heel simpel was: de politici praatten de moslims naar de mond omdat zij zo'n sterk "vote bloc" vormden.
Niemand durfde het risico lopen dat de islamitische kiezers naar een rivaliserende partij zouden overlopen. Was dat in mijn land ook zo?

Mijn antwoord was natuurlijk negatief. Toen was er in België nog geen migrantenstemrecht en ook de nationaliteitswetgeving was nog strenger en logischer.
Maar toch gedroegen de politici zich toen al als bange wezels, die de moslims in alles naar de mond praatten. Ik legde uit dat de moslims in België bijna allemaal immigranten waren en dat zij geen stemrecht hadden en dus ook geen politiek gewicht in de schaal konden werpen.

Die verklaring werd met onbegrip en consternatie aanhoord. Als het niet voor de stemmen was, waarom deden die politici dat dan?

Waren de Belgische kiezers dan zo pro-islamitisch?
Ging de electorale druk daarvan uit? Maar die hypothese was natuurlijk ook onjuist.

Ik citeerde toen een uitspraak van Bob Cools, die kort tevoren had gezegd dat hij best wist dat hij als een held op de schouders zou worden gedragen als hij de Marokkanen uit Antwerpen liet verdrijven.
Hij wist dat hij een beleid voerde dat door een ruime meerderheid van de bevolking werd afgekeurd, zelfs binnen zijn eigen socialistische achterban. Maar toch deed hij het.

Waarom? Ik kon geen bevredigende verklaring geven. Het enige argument dat ik toen kon bedenken om het slaafse gedrag van onze politici te verklaren was ideologische blindheid. Zij zaten zozeer de gevangenen van een discours over gelijkheid, antiracisme, multiculturalisme en cultuurrelativisme, dat zij daardoor zelfs hun eigen electorale belangen uit het oog verloren.
Zulke dingen gebeuren. Ideologische blindheid kan zulke verwoestende gevolgen hebben. Jozef Luns zei ooit dat vele politici niet eens in staat hun eigen belangen doeltreffend te verdedigen. Maar toch bleven die opmerkingen van die hindoes aan mij knagen. Ik vond mijn eigen antwoord onbevredigend. Niet echt onjuist, maar wel ontoereikend. En ik herinner mij nog altijd hun ongeloof en hun verbazing toen ik hen vertelde dat onze politici geen enkel electoraal voordeel hadden bij het promoten van de islam. Soms merk je eigenaardigheden in je eigen vaderland pas op als je ze door ogen van een buitenstaander ziet.


200px-Economist_Eurabia_cover










Zonder motief
Af en toe, als er absurde beslissingen werden genomen, zoals het migrantenstemrecht, de snelbelgwet of de subsidiëring van de islam, dacht ik nog even terug aan die gesprekken in New Delhi. Waarom deden die politici dat? Het leverde hen geen materiële voordelen op en zeker geen electorale winst.
Eerder integendeel. Zouden ze dan echt al die onzin over de multiculturele maatschappij en de verdraagzame islam geloven?

Maar zelfs dan… Een principiële overtuiging is slechts zelden een voldoende motief om politieke beslissingen te verklaren. In het politieke establishment zijn principes meestal slechts een dekmantel voor egoïsme.
Politici nemen beslissingen in functie van de voordelen die zij daaruit hopen te puren. Dat kan financiële of electorale winst zijn, regeringsdeelname of een baronstitel.
Maar die winstfactor is bijna altijd aanwezig. Behalve klaarblijkelijk als het om de islam en om migranten gaat. Dan lijken die cynische, egoïstische, hebberige politici zich plots als echte onthechte idealisten te gedragen. Dan plaatsen ze plots nobele utopische principes boven het eigenbelang.
Of tenminste, die indruk wekken ze toch…

Welke voordeel had bijvoorbeeld de liberale partij bij het goedkeuren van het migrantenstemrecht?
Het leidde bijna tot een scheuring, en men wist dat er electorale afstraffing zou volgen. Welk voordeel hadden de christendemocraten of de liberalen bij het goedkeuren van het migrantenstemrecht? Zij wisten toch dat de meeste immigranten voor de socialisten of de Groenen zouden stemmen? En zij wisten toch dat die maatregelen impopulair waren, en alleen hun electorale positie tegenover het Vlaams Blok zouden verzwakken?
Maar toch deden ze het.
In de microkosmos van de Belgische politiek kan men nog een partiële verklaring vinden in het feit dat de Parti Socialiste incontournable is, en dat zij haar multiculturele en pro-islamitische agenda ook aan de andere partijen kan opdringen. Maar ook die verklaring is ontoereikend. Want in andere Europese landen, waar die typisch Belgische machtsverhoudingen niet gelden, zien we dat er analoge wetten worden goedgekeurd. De details verschillen, maar de strekking ervan is dezelfde. Het lijkt wel als de politieke kaste in bijna alle landen van de Europese Unie in de greep is van dezelfde suïcidale waanzin, alsof ze allemaal binnen hetzelfde ideologische kader werken. Overal zet men de poorten wijd open voor de moslims. Overal verkondigt men de verdraagzaamheid van de islam. Overal drukt men tegen de wil van de kiezers dezelfde multiculturele, antiwesterse en antinationale agenda door. Zelfs als men pro forma onder electorale druk van rechtse oppositiepartijen enkele beperkingen invoert, blijven die meestal dode letter. Zoals de immigratiestop bij ons. Wat bezielt al die politici? Wat hebben individuen als Prodi, Verhofstadt, Di Rupo, Marc Eyskens, Martens, Chirac, Zapatero, Dehaene of Blair gemeenschappelijk?


Herschaalde_kopie_van_eurabia4








Eurabia ontmaskerd
De joods-Egyptische historica Giselle Littman, die beroemd werd onder haar auteursnaam Bat Ye'or, heeft als eerste een overkoepelend antwoord op deze vragen geformuleerd. Waarom voeren al die politici al sinds drie decennia in grote lijnen hetzelfde immigratiebeleid?
Heel eenvoudig: omdat dat beleid wordt opgelegd door machtige lobbygroepen binnen de hoogste beleidsorganen van de Europese Unie. Een aantal Europese toppolitici, onder impuls van Frankrijk, hebben vanaf 1973 gemene zaak gemaakt met de Arabische Liga voor de uitwerking van het project Eurabia, wat eigenlijk neerkwam op de politieke onderwerping van Europa.
Dat was de losprijs die zij moesten betalen voor het opheffen van de olieboycot die in 1973 door de OPEC was ingesteld nadat de Arabische verrassingsaanval op Israël was mislukt. Dat project Eurabia moest leiden tot een Europees-Arabische belangengemeenschap, waarbij een verregaande symbiose moest ontstaan op diplomatiek, cultureel, economisch en religieus gebied. Inzake buitenlands beleid moest Europa zich losmaken van de Verenigde Staten en volledig de anti-Israëlische standpunten van de Arabische Liga overnemen. De Arabische staten moesten bovendien zonder beperkingen militaire en nucleaire technologie kunnen aankopen in Europa. De economieën van beide blokken moesten nauw met elkaar verstrengeld worden. Europa moest ook alle restricties op de immigratie uit Arabische landen opheffen. Die immigranten moesten dezelfde politieke en sociale rechten krijgen als de onderdanen van de gastlanden. Ze moesten het recht krijgen hun gezinnen te laten overkomen, zodat de oorspronkelijke gastarbeid omgevormd werd tot een echte immigratie. Er moesten gunstige voorwaarden gecreëerd worden om hen toe te laten de religie en de cultuur van hun moederland te bewaren. De islam moest officieel erkend worden. In heel Europa moesten de islam en de Arabische beschaving positief voorgesteld worden in het onderwijs en in de media. De oude "vooroordelen" moesten weggewerkt worden. Daartoe moest vooral het geschiedenisonderwijs volledig herzien worden, en dat op alle niveaus, van de lagere school tot de universiteiten.

Nu, dertig jaar later, zien we dat deze agendapunten allemaal zijn uitgevoerd. En het einde van dit Eurabische beleid is nog lang niet in zicht. Bat Ye’or was bij historici en islamologen al bekend door haar voortreffelijke en goed gedocumenteerde boeken over het dhimmi-statuut en de positie van joden en christenen in de islamitische wereld. Joden en christenen hadden onder dat statuut ongeveer even weinig rechten als lijfeigenen in het feodale stelsel.

Zij heeft drie werken over dit onderwerp geschreven: Islam and Dhimmitude: Where Civilizations Collide, 2001, Fairleigh Dickinson University Press, ISBN 0838639437. 1996, Fairleigh Dickinson University Press, ISBN 0838636888 en The Dhimmi: Jews & Christians Under Islam, 1985, Fairleigh Dickinson University Press, ISBN 0838632629.

Deze boeken zijn ook in het Frans vertaald.
Dank zij haar historische achtergrond herkende Bat Ye’or in de beginselverklaringen over Eurabia vele bepalingen die rechtstreeks uit het dhimmi-statuut waren overgenomen. Het taalgebruik was gemoderniseerd, maar inhoudelijk kwam het erop neer dat Europa zich aan het dhimmi-statuut onderwierp.


Verraden voor olie Op het eerste gezicht lijkt het ondenkbaar dat onafhankelijke staten zo'n capitulatieverdrag zouden aanvaarden. In het verleden slikte men zo'n vernederende voorwaarden alleen als men een oorlog verloren had.
Men zou denken dat zèlfs de laffe en ruggengraatloze Europese politieke kaste zich nooit zo zou laten vernederen.

Maar project Eurabia was een rechtstreeks gevolg van de olieboycot en de productiebeperkingen die de OPEC in 1973 had doorgevoerd.
De boycot was vooral gericht tegen de Verenigde Staten, Nederland en Denemarken.

Dat klinkt niet zo verschrikkelijk. Maar het leeuwendeel van de Europese olie werd wel via Nederlandse havens ingevoerd. De Arabische landen verhoogden bovendien de olieprijs met 70% en verminderden de olieproductie elke maand met 5%, zodat de olieprijs per vat explosief steeg.
De Europese landen waren volkomen in paniek.
Ze waren tot alles bereid om weer ongehinderd olie te kunnen importeren.
Zelfs tot het uitverkopen van hun eigen vaderland.
Zij onderwierpen zich volledig aan de Arabische dictaten. In enkele jaren tijd maakte hun buitenlandse beleid een revolutionaire bocht. Op bevel van de Arabische oliestaten keerde Europa zich tegen Israël en tegen de Verenigde Staten – en dat op een moment dat de Europese landen voor hun verdediging tegen de Sowjets nog volledig afhankelijk waren van diezelfde Verenigde Staten. Natuurlijk deed men dat niet voor de Palestijnen. Dat was maar oogverblinding, om het verraad een moreel aanvaardbaar tintje te geven. Men deed het alleen voor de olie.


125px-The_Spect




Logische verklaringen Lijkt dat allemaal te ver gezocht? Doet het te veel denken aan de internationale complotten zoals die beschreven worden in De Protocollen van de Wijzen van Zion of De Da Vinci Code?

Toch biedt het een logische verklaring voor een hele reeks politieke ontwikkelingen die anders volkomen onbegrijpelijk lijken.
Ik zal later in detail ingaan op een aantal culturele, religieuze en politieke sleutelelementen uit het project Eurabia.
Ik geef hier slechts enkele voorbeelden in vogelvlucht.

Frankrijk handhaafde al sinds 1967 een strikt wapenembargo tegen Israël. Maar het verkocht daarna twee decennia lang wel alle soorten wapentuig aan Arabische landen, zelfs aan de geduchtste terreurstaten van die tijd: Irak en Libië. Irak kreeg zelfs een speciale kernreactor die op hoogverrijkt uranium werkte en dus uiterst geschikt was voor de productie van splijtstof voor atoomwapens.
Frankrijk is atypisch, omdat het de facto bondgenootschap met de Arabische wereld daar al van vóór de oliecrisis dateert.
Maar in àlle andere landen van Europese Gemeenschap was 1973 het scharnierjaar.
Vanaf dan begint de verheerlijking van de islam en de Arabische cultuur in de media, de scholen en de universiteiten. Vanaf dan begint men een terreurorganisatie als de PLO te behandelen als een legitieme regering van een echte staat. Vanaf dan worden de Europese arabisten en islamologen aan de universiteiten geleidelijk vervangen door Arabieren. Vanaf dan wordt de islam als officiële godsdienst erkend op voet van gelijkheid met het christendom En de gastarbeiders krijgen recht op gezinshereniging, zodat de tijdelijke gastarbeid omgevormd wordt tot een permanente bevolkingsmigratie.


etnispanningenyy7










Gezinshereniging Vooral dat laatste feit is bijzonder veelzeggend. Het ronselen van gastarbeiders in jaren ’50 en ’60 was natuurlijk nog geen onderdeel van een plan om massaal moslims in Europa te laten immigreren.
Men moet geen complotten zoeken waar er geen zijn: hier speelden alleen economische belangen: in de jaren van hoogconjunctuur en schaarste op de arbeidsmarkt had men dringend goedkope ongeschoolde arbeidskrachten nodig. Maar die arbeiders kwamen meestal alleen, zonder hun gezinnen. En na afloop van hun contract gingen zij weer naar huis, met een flinke smak geld op zak. Zelfs de thuislanden van die gastarbeiders konden een graantje meepikken van de deviezen die de gastarbeiders meebrachten of naar huis stuurden. Het was een onsympathiek systeem, maar de maatschappelijke schade bleef beperkt.
Men kan echter geen enkel economisch motief bedenken voor de beslissing om in de jaren nà 1973 die gastarbeiders het recht op gezinshereniging toe te staan.
Met de oliecrisis was ook de economische recessie begonnen. Er was geen behoefte meer aan buitenlandse arbeiders. Integendeel, het grote probleem van die jaren was de werkloosheid. Het zou toen logisch zijn geweest de gastarbeiders uit de islamitische landen terug naar huis te sturen, eventueel met een mooie gouden handdruk. Het zou veel rampzalige problemen voorkomen hebben. En de gastarbeiders zelf zouden daar ook geen drama van gemaakt hebben. Zij hadden er nooit echt op gerekend voor altijd in Europa te blijven. De meesten droomden er toen nog van met hun eerlijk verdiende geld een huisje te bouwen of een winkeltje te beginnen in hun thuisland. Maar toch negeerden de politici al die redelijke en logische argumenten. Kort na 1973 voerden zij toch de gezinshereniging in zogezegd om “sanitaire redenen”. Men bedoelde daarmee dat de gastarbeiders anders naar bordelen zouden gaan, en dat het dus beter was dat zij vrouw en kinderen lieten overkomen.
Komaan! De Belgische politici die tussen de partouzes door plots bekommerd zijn om de zedelijkheid van de arbeiders!
Hoe hebben we ooit zo’n dwaas excuus kunnen geloven? We hadden toen al moeten beseffen dat achter die vrome uitvlucht een ander, minder nobel motief moest schuilgaan. Dank zij de onthullingen van Bat Ye’or weten we nu dat die schijnbaar absurde maatregel werd doorgevoerd op bevel van de Arabische staten, als onderdeel van een heel pakket toegevingen in ruil voor gegarandeerde olieleveringen.


150px-Eurabia




Natuurkrachten Politici hebben de slechte gewoonte de onaangename en onpopulaire gevolgen van hun beleid voor te stellen als onafwendbare natuurrampen, waaraan niemand iets kan verhelpen, zijzelf nog het minst.
Dat geldt ook voor immigratie.
Zij proberen ons te laten geloven dat immigratiegolven even oncontroleerbaar zijn als aardbevingen, wervelwinden of inslaande meteorieten, dat ze “van alle tijden zijn” en dat we er maar het beste van moeten proberen te maken. Zij stellen immigratie voor als een soort natuurkracht, die mensen uit arme landen naar rijke landen doet stromen, een beweging van eb en vloed waarvoor niemand echt verantwoordelijk is.
Dat is natuurlijk onzin. Dat leugenachtige discours dient alleen om het verraad van de Eurabische politieke kaste te camoufleren.
Immigratie is mensenwerk. Het is het gevolg van beleidsdaden en politieke beslissingen, niet van blinde natuurkrachten. En één van die beleidsdaden, de meest nutteloze en de meest vèrstrekkende, was de invoering van het recht op gezinshereniging.


islamofascisme









Dictatoriale bureaucratie Het project Eurabia was niet echt geheim.
Er is nooit veel ruchtbaarheid aan gegeven, maar men heeft evenmin veel moeite gedaan om het voor het grote publiek verborgen te houden.
Men rekende er klaarblijkelijk op dat de structuren van de Europese Gemeenschap en later de Europese Unie zo ondoorzichtig en zo hermetisch waren, dat niemand dat project aan de grote klok zou hangen.
Maar de lobbygroepen en parlementaire comités vergaderden, onderhandelden en publiceerden niet in het geheim. Ze werkten gewoon binnen de Europese structuren in Brussel en Straatsburg.
Enkele van de belangrijkste groepen zijn de Euro-Meditterranean Study Commission, de Facility for Euro-Mediterranean Investment & Partnership, het European Institue for Research on Mediterranean and Euro-Arab Co-operation en vooral de Parliamentary Association for Euro-Arab Cooperation. Het European Committee for Coordination of Friendship Associations with the Arab World gaf in jaren ’70 zelfs een tijdschrift uit met de titel Eurabia.

Al die commissies en comités zullen met de hand op het hypocriete hart beweren dat zij geen geheime genootschappen zijn en dat zij in het volle licht van de openbaarheid werken. Formeel gezien is dat juist.
Maar had U ooit van één van die groepen gehoord? Had U er ooit een rapport of een beginselverklaring van gelezen?
Ik volg de politieke ontwikkelingen met een meer dan gemiddelde belangstelling, zowel privé als professioneel, maar vóór ik de boeken van Bat Ye’or las, kende ik niet één van die comités.
Nochtans hebben zij hun stempel gedrukt op de Europese buitenlandse politiek tegenover Israël, de Arabische wereld en de Verenigde Staten.
Zij hebben het immigratiebeleid uitgestippeld dat nu in snel tempo leidt tot de islamisering en de balkanisering van Europa. Dat was de grootste en meest catastrofale koerswijzing uit de Europese geschiedenis van de voorbij duizend jaar.
Maar niemand wist ervan. Hun beleid is nooit de inzet geweest van verkiezingen, er is nooit een referendum over gehouden, er is zelfs twintig jaar lang nooit een ernstig maatschappelijk debat over geweest.
Het werd allemaal beslist over de hoofden van de burgers heen, buiten de normale democratische besluitvorming om.
Zelfs de nationale parlementen waren er nauwelijks bij betrokken. Het werd top down vanuit Europa aan de nationale staten opgedrongen.

OIL_HISTORY-nodrop















In dat opzicht zijn de onthullingen van Bat Ye’or vernietigend voor het gebrek aan transparantie en democratische controle van de structuren in het politieke Europa.
Dat is alleen in naam democratisch. In werkelijkheid is het een bureaucratie naar sowjetmodel, een autocratisch keizerrijk geleid door verraders die onze vaderlanden en onze beschaving verkocht hebben in ruil voor olie.



Wat ik zelf al eerder over Eurabia schreef: KLIK HIER en dit: KLIK HIER


Morgen deel II

15:48 Gepost door Janice Laureyssens in Algemeen | Permalink |  Facebook |

Commentaren

Oliedollars "Ik legde uit dat de moslims in België bijna allemaal immigranten waren en dat zij geen stemrecht hadden en dus ook geen politiek gewicht in de schaal konden werpen."

Wat krijgen we nou???

En dan dat EEG-Arabieren pact van in de jaren '70 waarover die joodse uit Egypte het altijd heeft: niemand is er ooit in geslaagd dit uiterst belangrijke document boven water te krijgen. Voor mij is het dus gelogen. De ware reden voor de Europese knieval voor de Arabieren is louter economisch: de miljarden oliedollars moeten terug naar Europa komen, onder de vorm van bestellingen en contracten. Vraag maar eens aan baggerwerken Denul en de rest vd aannemerswereld in Belgie wat daarmee te verdienen is. Allemaal werken die ook aan veel betere prijzen door Indiers, Brazilianen, Chinezen of Russen kunnen uitgevoerd worden, maar toch aan Europeanen gegeven worden. Dat is vlg mij de ware reden voor de Europese kruiperigheid.

Gepost door: Jef | 03-07-07

Niet alleen in de EU Trouwens, als het allemaal aan de EU lag, waarom worden niet-EU-landen als Noorwegen en Zwitserland dan ook overspoeld door moslims?

Blocher heeft in Zwitserland zelfs de strengste asielwetten van Europa moeten invoeren: gelukzoekers zonder geldig paspoort komen niet eens in aanmerking voor de procedure. Toen onze linkse kliek bestuurders dat vernam zijn ze zeker van hun stoel gevallen van verontwaardiging.

PS: op de vb webstek staat een flinke fout ivm de aanslagen in Londen: Al Qaida maakt nooit twee maal dezelfde fout staat er, de volgende keer zullen hun tuigen wél ontploffen. Mis, op de duitse treinen ontploften hun gasflessen ook niet.

Gepost door: Jef | 03-07-07

"Zelf vond ik het toch nog moeilijk te geloven. Deze week sprak ik professor Hans Jansen, de bekende arabist, op de islamconferentie in Rotterdam. "Vergis je niet, dat hele verhaal van Bat Ye'or is van A tot Z gedocumenteerd", zei hij. "Trouwens, bij die conferenties was ik zelf aanwezig." Maar waarom hoor je daar nooit wat over, behalve in zo'n excentriek geschrift als van Fallaci? "Ach ja, het is nu eenmaal geen leuk bericht. Niemand ziet het als zijn cup of tea om dat aan de man te brengen."

journalist katholieknieuwsblad

Hans Jansen (zie link)

Gepost door: Janice | 04-07-07

De commentaren zijn gesloten.