03-01-09

Opvallende man - Theodore Dalrymple

Misschien heb ik het nog niet verteld, maar ik ben al een hele poos lid van Pro Flandria.

Ik kijk echt elke keer uit naar de bijeenkomsten, en niet alleen voor de voorafgaande receptie en de bijzonder lekkere maaltijd nadien, maar vooral voor de uitstekende en vooral zeer interessante sprekers die er elke keer komen van over de hele wereld. Het is ook opvallend hoe mensen met een verschillende voorkeur voor politieke partijen het uitstekend met elkaar kunnen vinden. Maar misschien komt het omdat er nooit iemand bij is die zich bij de ‘progressievelingen’ telt zoals wij die hier kennen. Maar vooruitstrevend zijn ze wel. Er is tenslotte een nuance…

1_424Je leert er ook de meest interessante mensen kennen. Zo zat ik enkele maanden geleden naast een nogal zenuwachtige man, die geen twee seconden stil zat op zijn stoel. Hij sprak Engels maar meer wist ik niet. Nadien bleek het niemand minder dan de Britse auteur Theodore Dalrymple te zijn. We luisterden op dat moment naar Bat Y'or, dus veel tijd om te praten was er niet, en misschien maar goed ook, want ik kende hem niet laat staan dat ik al één van zijn boeken had gelezen. Ik zou daar dus ‘dik in affronten’ zijn gevallen.

3554-c

Mijn vriendin Inneke, waarvan jullie hier ook al iets hebben gelezen, is niet alleen bijzonder sympathiek, maar ook superintelligent en zij kende hem uiteraard wel. Blijkbaar vond ze dat er aan dat gat in mijn cultuur iets moest gedaan worden en ze gaf mij de eerstvolgende keer dat ik haar zag twee boeken van Dalrymple mee.

Ondertussen heb ik die schade ingehaald en ik kan deze auteur echt aan iedereen aanraden. Hij heeft een uitgesproken eigen mening waarin ik mij volledig kan vinden.

9789027499172

Theodore Dalrymple is ook niet zomaar de eerste beste. Hij werkte in vier werelddelen en was tot enkele jaren terug werkzaam in een psychiatrisch ziekenhuis en een gevangenis in een Engelse achterstandswijk. Gedurende 13 jaar was hij columnist voor de Londense Spectator en schreef hij voor het Amerikaanse City Journal. Zijn vorige boek, Leven aan de onderkant, (dat ik hier nog heb klaarliggen om te lezen), oogstte alom lof. Nu heb ik bijna zijn boek ‘Beschaving, of wat er van over is’ uitgelezen. Ondertussen heeft hij alweer een boek uitgegeven met de titel “Leve het vooroordeel”.

Een aanrader!!


Citaten: “De grenzen tussen de seksen zijn in het niets opgelost, nu mannen met chirurgische middelen vrouwen worden en vrouwen mannen, terwijl de roep om tolerantie en begrip steeds luider en dwingender wordt”, Het enige toegestane oordeel in de beschaafde samenleving is dat er geen oordeel is toegestaan.”

Dalrymple ergert zich mateloos aan de politieke correctheid en de multiculturele heilsleer, aan ‘progressieve intellectuelen’ die het cultuurrelativisme prediken, maar die er wel voor zorgen dat ze zelf in een keurige, blanke wijk wonen waar hun kinderen naar een keurige, blanke school kunnen.
Zo beschrijft hij hoe de directeur van een middelbare school in Bradford het officiële multiculturele onderwijsbeleid op de korrel nam en waarschuwde voor de rassenrellen die daar later zouden uitbreken. De man werd als een ‘racist’ gebrandmerkt. “Alle meningen zijn vrij natuurlijk, maar sommige meningen zijn vrijer dan anderen. Het lijkt erop dat de hel geen groter furie kent dan een multiculturalist die wordt tegengesproken.” De directeur werd publiek gelyncht en tot ontslag gedwongen. Volgens Dalrymple was zijn grootste zonde dat hij naïef was geweest: “Hij meende dat verschillende meningen getolereerd konden worden, omdat hij niet begrepen had dat het de bedoeling is van degenen die culturele diversiteit bepleiten om ideologische uniformiteit op te leggen.”

NBD|Biblion recensie:

Deze essaybundel is een vervolg op 'Leven aan de onderkant' (2004)*, een cultuurkritische beschouwing over regelingen in de verzorgingsstaat waardoor mensen uit de onderklasse in de put blijven zitten. De auteur was psychiater in gevangenissen en ziekenhuizen. In dit boek bekritiseert hij de cultuur van de onmiddellijke behoeftebevrediging, het cultuurrelativisme en het afschuiven van de maatschappelijke verantwoordelijkheid. De essays zijn verdeeld in twee delen: 'Kunsten en letteren' en 'Samenleving en politiek'. In het eerste deel schrijft hij onder meer over Shakespeare en Virginia Woolf, in het tweede deel gaan zijn beschouwingen over onder meer criminaliteit, drugs, de jeugd en de islam. De auteur toont een grote belezenheid, schuwt in zijn betoog geen enkele omweg en heeft een overwegend somber mensbeeld. Hij biedt ieder die dit voor lief neemt stof tot nadenken over de hedendaagse tijdgeest.

(Biblion recensie, Jos van Dijk)

15:14 Gepost door Janice Laureyssens in Algemeen | Permalink |  Facebook |

Commentaren

Bos Wouter Bos: "Ik stuur mijn dochtertje later naar een blanke school. Je wil tenslotte het beste voor je kind"

Vreemd dat zovele 'intellectuelen' stiekem moslim geworden zijn, denk aan Albicht, de Brabander, Hertogen, Dewael, Anciaux, Danneels, Vrhfsdt. En Onkelinx, maar die was het al van geboorte ntl. Het ligt allemaal aan de geheime bewondering die een groot deel van onze 'toplaag' (ahum) koestert voor de islam. Deze ideologie oefent dus niet alleen een magische aantrekkingskracht uit op achterlijke volkeren en psychisch gestoorden.

Gepost door: Wannes | 03-01-09

Cape Verde En onze linkse hoogvlieger, EU commisaris Louis Michel, heeft een tweede EU-jobcenter geopend in Afrika: na Mali nu in Cape Verde, een eilandengroepje ergens onder de Kanarische eilanden, 426.000 inwoners. Onderweg naar Tenerife kunnen de zwarten dus snel hun jobkaart afhalen in dit buro, wat ze blijkbaar al massaal doen, zie plaatje.

In Mali worden trouwens al decennia speciaal zwarten gekweekt voor export naar Europa. Iets wat hun president volmondig toegeeft.

Gepost door: Wannes | 04-01-09

Kunnen wij ook geen straatterreur uitoefenen zoals de moslims doen als het ons niet zint?

Gepost door: Janice | 04-01-09

De commentaren zijn gesloten.