20-01-10

Vermeende 'racisten' plegen zelfmoord.

U herinnert zich nog wel Bruno Rampelberg, de siersmid uit Huizingen die in de media kwam omdat hij een Nigeriaanse werknemer had geweigerd wegens de reactie van zijn hond? Dan weet u ook dat die man zelfmoord heeft gepleegd nadat zijn leven kapot werd gemaakt omdat hij de stempel ‘racist’ kreeg opgekleefd.

De hond van Rampelberg, "Blacky", bleek racistisch te zijn en agressief te reageren op mensen met een donkere huidskleur en dat werd de eigenaar van de hond zwaar aangerekend. Nochtans is het niet abnormaal voor een hond dat hij agressief reageert op mensen die er anders uitzien en vooral anders ruiken. En vooraleer ook dit als racistisch wordt bestempeld, wil ik eraan toevoegen dat Chinezen ook van ons vinden dat wij stinken. Wij ruiken wat zurig door het gebruik van zuivelproducten. Dus hebben Afrikanen ook hun specifieke geur en dat kan honden aanzetten tot agressie omdat die geur hen onbekend is. Dat heeft niets met ‘racistische hond’ te maken, want het dier weet niet beter. Hoeveel dronken mensen werden al niet gebeten door hun eigen hond omdat ze hun baasje, die stilletjes in het donker wou binnensluipen, niet herkenden aan de geur?

Van Rampelberg's leven werd kapot gemaakt. Zijn vrouw verliet hem omdat hij dreigbrieven kreeg. Ze ging er vandoor met hun twee kinderen, en de hond... later pleegde de man zelfmoord.

Nu heeft er alweer iemand zelfmoord gepleegd vanwege beschuldigingen van racisme. Dieter S., die veroordeeld werd voor de aanval op de Togolees Raphaël Mensah in 2006, heeft, een uur nadat hij het vonnis las, een einde gemaakt aan zijn leven. Hij beweerde van begin af aan dat hij niet had deelgenomen aan de gevechten en enkel opriep om ermee te stoppen. Omdat niemand wou luisteren liep hij weg, maar verwittigde de hulpdiensten niet. Een grove nalatigheid met zware gevolgen natuurlijk.

Vier jaar lang heeft hij volgehouden dat hij niet schuldig is. Die andere twee beschuldigden bevestigden dat ook in de rechtszaal. Maar een gerechtspsychiater heeft Dieter S. als onbetrouwbaar afgeschilderd en als een leugenaar.' Hij werd veroordeeld wegens slagen en verwondingen, met de dood tot gevolg. De Standaard
( Reacties zijn bij dit artikel niet toegelaten!!

Laat ik duidelijk zijn, ik ben absoluut geen fan van skinheads, integendeel zelfs, maar mensen de dood indrijven… dit gaat voor mij toch wel een stapje té ver.

18:00 Gepost door Janice Laureyssens in Algemeen | Permalink |  Facebook |

Commentaren

Natuurlijk kàn een.... hond niet racistisch zijn, daarvoor hebben dieren ge logisch VERSTAND.....doch, dàt geval was echter wèl "gevonden vreten" voor de pamperaars van de poco-politiek.
Moge die arme man nu in vrede rusten en zijn vroegere belagers...het vliegend schijt krijgen.

Gepost door: Victor Van Vosselaer | 21-01-10

inderdaad Ik ben regelmatig te vinden in de franse overzeese gebieden, zoals dat tegenwoordig zo mooi heet. Voor alle duidelijkheid, tussen de negertjes dus. En wat blijkt nu, zelfs temidden een zwarte bevolking verkiezen de straat- en andere honden de blanken boven de zwarten. Ik heb het zelf meegemaakt dat een blanke oppas met een zwart kind was, en de hond woonde in dezelfde appartementsblok en kende beiden. De hond speelde met de oppas, zelfs met mij, maar koesterde toch nog argwaan bij het zwartje. Nochtans weet ik pertinent dat dit kindje hem nooit iets verkeerd had gedaan.

Laat dit nu maar eens uitleggen door de poco's die hier toch regelmatig binnenvallen.

Gepost door: lijntje | 21-01-10

HP Ook computers zijn racistisch:

Gepost door: Wannes | 21-01-10

Hij vindt het zelf wel grappig maar ik veronderstel dat er wel een eenvoudige technische uitleg voor zal zijn.

Gepost door: Janice | 21-01-10

Dieren Honden en dieren in het algemeen hebben een zesde zintuig of een derde persoon het goed of slecht met hen (of baasje/vrouwke) meent en reageren ook in die zin. Omstandigheden spelen ook een rol. In België woonde ik niet ver van de Boterlaarbaan (kazernes) en mijn Duitse Herder kon heel goed met ENKELE Maghrebianen en nog donkerder medemensen overweg, die er zelfs in slaagden hem te strelen. Tot diezelfde personen hun soepjurk (djellabah) aantrokken en in zijn buurt kwamen. Gewoon niet te houden. Was van nature een zacht, maar sterk karakter en prachtig afgetraind (zeker niet als aanvalshond). Moet eerlijk toegeven (en men gaat mij voor gek verklaren), dat, als ik van bepaalde personen geen hoogte kreeg (ook bij sollicitaties voor het restaurant), ik op het "oordeel" van de Herder durfde afgaan en dat had NIETS met huidskleur te maken.

Gepost door: Bob D, Carnac | 22-01-10

De commentaren zijn gesloten.