03-03-10

Toch een zaak met een geurtje aan...

201002200929-1_ouders-vermoorde-younes-opnieuw-ondervraagd

De vierjarige Younes Jratlou, verdween in de nacht van 25 op 26 oktober 2009 uit zijn woning in Le Bizet. Hij was enkel gekleed in een pamper en een truitje en liep weg tijdens een hevige ruzie tussen zijn ouders.
Pas veel later, op 31 oktober, werd zijn lichaampje in de Leie gevonden door een schipper op 12 km van zijn woning.

Autopsie wees ondertussen uit dat Younes werd gewurgd en dus al dood was vooraleer hij in het water werd gedumpt. Van “per ongeluk in het water sukkelen”, kan dus geen sprake zijn. Ook werd tijdens de autopsie vastgesteld dat er sporen van een mannenhand op zijn gezichtje werd teruggevonden.

De vader die regelmatig zijn vrouw afranselde, vertelde destijds dat Younes tussenbeide kwam bij de felle ruzie tussen hem en zijn vrouw, en dat hij Younes opzij had geduwd, waardoor het kind van amper vier jaar, in zijn eentje zou zijn naar buiten gelopen en verdween. Later vertelde het koppel dat de vrouw eerst naar buiten liep, en waarschijnlijk vergeten was de deur dicht te doen, waardoor de kleine naar buiten kon lopen.
De peuter verdween in de nacht van zondag op maandag en de vader ging pas op maandagmorgen aangifte doen bij de politie.

De resultaten van de autopsie werden gemeld in Le Soir op basis van een bron dicht bij de familie van het kind. Het parket bevestigde dit en voegt eraan toe dat de peuter met de blote hand is gewurgd door een volwassen man.

Onlangs werden zijn ouders opnieuw ondervraagd door de speurders.
Maar de Procureur des konings Marie Marie-Claude Martens wil echter nog geen commentaar leveren. (??)

Met moderne technieken is het tegenwoordig mogelijk om vingerafdrukken te vinden op de huid, er zal dus wel iemand serieus zenuwachtig beginnen worden…

Na de verdwijning gaf de vader, 'Manito' Jratlou, een interview aan de kranten waarin hij zei: “"Eerst mijn gezin op orde krijgen. Dan misschien de waarheid over wat er met mijn zoontje gebeurd is." Zijn relaas over de verdwijningsnacht zit evenwel vol gaten, volgens de politie. Vorige ondervragingen door de speurders bij de ouders en zelfs bij familieleden in Marokko leverden evenmin resultaat op.

Volgens de bron DIM-school (Spiritualia), werd in een interview met de vader werd het volgende gezegd...:

- Wat heb je te zeggen tegen de mensen die je verdenken?


"Dat ik onschuldig ben. Ik heb mijn zoon niet gedood. Het kwetst me diep dat mensen me beschuldigen."

- Je lijkt anders wel een man die zijn gevoelens de baas is.

"Dat is mijn natuur. In Marokko zijn het de vrouwen die wenen bij een overlijden. Mannen huilen niet. Zeker niet in het openbaar. Als ik alleen ben in mijn leeg huis, dan vloeien de tranen. Ik heb ook gehuild voor het kleine monumentje dat de mensen in Le Bizet hebben gemaakt voor Younes."

- Heb je enig idee wat er gebeurd is met je kind?

"Neen. Alleen God (Allah) weet dat."

- Wat dacht je toen je zoontje verdwenen was?

"In de eerste momenten heb ik me weinig zorgen gemaakt. Ik dacht dat ik hem vlug zou terugvinden. Hij kon niet ver zijn. Daarna vreesde ik dat iemand hem meegenomen had. Zelfs toen was ik niet echt ongerust, want ik hoopte dat ze Younes zouden terugbrengen. Toen spookte het door mijn hoofd dat iemand mijn zoontje zou kunnen verbergen. Dat was ook de mening van de politie, toen ik hem als vermist opgaf. Na enkele dagen zoeken begon iedereen te twijfelen. Nadat hij gevonden werd, heeft de autopsie uitgewezen dat hij niet geslagen, omvergereden of verkracht was."

- Zou Younes zelf naar de Leie gewandeld zijn?

"Zeker niet. En nog minder tot in Komen. Dat is meer dan 12 kilometer van Le Bizet. Iemand moet hem meegenomen hebben."

- Heeft de politie je gevraagd of je vijanden hebt?

"Ja, maar ik heb geen vijanden. We bezoeken niemand en niemand komt bij ons op bezoek. Younes had welgeteld één vriendje. Er is natuurlijk M., een ex-vriendin. Ze heeft me zwart gemaakt, achter mijn rug. Ik ben jaren geleden een tijd samen geweest met die vrouw. We zijn uit elkaar gegaan, maar ze kon de breuk niet verwerken. Toen ik pas gehuwd was met mijn huidige vrouw, heeft ze ermee gedreigd ons huwelijk op te blazen. Ik heb vaak voor mijn deur zwarte olievlekken gevonden. Het werk van M. Ik heb die telkens weggeveegd met chloorwater en zout. Er zijn dus geen sporen meer. Die vrouw beweert nu ook dat ik haar ooit bedreigd zou hebben met een wapen. Compleet uit de lucht gegrepen. De enige wapens die ik in huis heb, zijn siersabels. Ze hangen aan de muur in mijn woonkamer, als decoratie."

- Je maakte ruzie met je echtgenote in de uren voor de verdwijning van Younes. Wat is er precies gebeurd?

"Dat is een lang verhaal. We hadden eerst ruzie over een reis naar Marokko, waar we het huwelijk zouden bijwonen van een zoon van mijn schoonzus. We beslisten uiteindelijk om niet te gaan, omdat Wasir door zijn afwezigheid te veel achterstand zou oplopen op school. Om dat te compenseren, wilde ik de kamer van mijn zoontjes herinrichten met twee nieuwe bureaus, een kast, een stapelbed en een computer met internetaansluiting. We zouden de spullen kopen in een winkel in Ieper, maar het was te duur. We kwamen uiteindelijk in een tweedehandszaak in Moeskroen terecht. Mijn vrouw vond dat ze daar 'oude brol' verkochten. Toch heb ik daar de meubels gekocht. Ik was er trots op dat ik die kasten kon meenemen naar huis. Dat was de vrijdag voor de verdwijning. Omdat er geen plaats meer was in mijn auto, hebben mijn vrouw en mijn twee zoontjes de bus genomen richting Le Bizet. Ik contacteerde die avond mijn ex-collega Michel. Hij zou me helpen met het opslaan van de meubels. We dronken samen eerst een pint en belandden even later op het feestje van de brandweer, waar we samen twee flessen rosé soldaat maakten. We strandden om 2 uur 's nachts bij Michel thuis. Hij vond dat ik te veel gedronken had om nog met de auto te rijden en stelde me voor om bij hem te blijven overnachten. Wat ik ook gedaan heb. Ik kwam pas de volgende morgen thuis. Mijn echtgenote was zeer boos. Veel beeld, maar geen klank. Ze negeerde me. Sterker: ze vertrok met de kinderen. Ik ben haar achternagereden met de auto tot bij het voetbalstadion. Hoewel er daar niets gebeurd was, heeft mijn vrouw na de verdwijning van Younes aan de politie verklaard dat ik haar toen wilde omver rijden."

"'s Zondags heeft ze me de hele dag gepest. Het was erg. Ze was kwaad dat ik 1.000 euro had betaald voor die meubels. Met dat geld had ze liever een gouden ring gekocht. Marokkaanse vrouwen zijn zot van goud. Ze bleef maar zagen. Toen heb ik haar voorgesteld om alle meubels weer te verkopen. Ik heb dan een vriend opgezocht in Noord-Frankrijk die de meubels zou overnemen."

- Wat gebeurde er op zondag?

"We hebben eerst gegeten en daarna een wandeling gemaakt. Wasir ging voetballen. Op het voetbal kwam het weer tot een hevige ruzie tussen mijn vrouw en ik. 's Avonds wilde mijn vrouw niet eten. Ik heb dan maar samen gegeten met mijn kinderen en we zijn daarna gaan slapen. Mijn vrouw lag tussen mijn zoontjes op een matras. Ik heb me aan haar voeten gelegd, maar mijn echtgenote pruttelde tegen. Dan heb ik me op een kleine matras naast haar gelegd, maar ze stampte me weg. Ze veerde daarna recht en brak mijn gouden ketting. Ze snoerde de ketting vervolgens rond mijn nek. Waarop ik haar een klets gaf. Ze sloeg terug. Daarna heb ik haar in een houdgreep genomen en haar arm omgedraaid. Mijn vrouw pakte een porseleinen kruik en gooide die door een raam. Het was toen middernacht, denk ik."

- Hoe reageerden de kinderen?

"Ze schreeuwden: 'Papa, mama, hou op!' Een uur later was alles stil. Toen zei mijn vrouw dat ze naar de politie zou stappen en haar verwondingen zou tonen aan onze huisarts. Ze was gewond aan haar voorhoofd en jukbeen. Ik had ook kwetsuren aan mijn lippen en schouder. Mijn vrouw heeft zich vervolgens aangekleed en is de straat opgelopen. Ze liet de deur open. Ik ben haar achterna gerend, tot bij de sportzaal in Le Bizet, maar ik vond haar niet en ben dan teruggekeerd naar huis. Daarna ben ik haar gaan zoeken met de auto. Ik ben tot aan het huis van de dokter gereden, maar mijn vrouw was ook daar niet. Waarop ik weer naar huis reed."

- Waar waren de kinderen toen?

"Wasir lag te slapen in de fauteuil. Ik vroeg hem of hij zijn moeder en Younes gezien had. Hij antwoordde dat Younes weggelopen was. Hij toonde me op straat hoe Younes in de richting van het huis van de dokter gelopen was. Ik ben nogmaals met de auto vertrokken om mijn zoontje en mijn vrouw te zoeken. Op de terugweg zag ik een man, een werknemer van een Turks restaurant. Het was toen 2.40 uur 's morgens. Toen ik thuiskwam, heb ik Wasir gevraagd zijn kleren aan te trekken. We zijn daarna samen vertrokken. Op zoek naar Younes en mijn vrouw."

- Was Younes er nog toen je de eerste keer te voet thuiskwam?

"Ja. Hij lag te slapen, naast Wasir."

- Waar ben je gaan zoeken met Wasir?

"Overal. Zelfs tot bij een vijvertje in de richting van de Leie. We zijn daar zelfs vier keer geweest. De laatste keer zag Wasir plots zijn moeder. Ik ben toen gestopt en heb haar gevraagd waar Younes was. "Thuis," antwoordde ze. We zijn dan nogmaals teruggekeerd naar huis en hebben overal gezocht."

- Waar was je vrouw precies toen Wasir haar zag?

"Ze zat gehurkt achter een boom. Ze was daar al sinds middernacht. Toen ik haar vond, was het misschien al 4 uur 's morgens."
- Heeft ze zich zo lang verborgen?

"Mijn vrouw is zeer koppig. Ze vraagt ook altijd om terug te keren naar Marokko. Als we op vakantie zijn in mijn vaderland, wil ze er altijd tot de laatste minuut blijven. We zijn nu tien jaar getrouwd en wonen in België, maar sinds twee jaar wil mijn vrouw terug naar Marokko."

- Hebben jullie tijdens het zoeken naar Younes nog ruzie gemaakt?

"Neen. We hebben Younes gezocht tot het dag werd. Om 6 uur 's morgens zijn we naar de politie gestapt, om aangifte te doen. Eerst naar het commissariaat in Waasten, maar dat was gesloten. In Komen hebben de agenten meteen een patrouille opgeroepen om ons te vergezellen naar huis in Le Bizet."

- Wat heeft de politie vervolgens gedaan?

"Ze hebben ons huis en mijn garage doorzocht. Ze hebben vuilniszakken opengetrokken en mijn auto ondersteboven gekeerd. Daarna zijn ze gaan zoeken op een kerkhof. Een agent met een speurhond nam de geur van Younes op op zijn kleren. Twee politiemannen hebben me vervolgens ondervraagd. Aan het einde van het verhoor vertelden ze me dat ik de waarheid niet had gezegd. Ze namen ook een bloedstaal, vingerafdrukken en een foto van mezelf. Om 22 uur werd ik overgebracht naar het commissariaat in Doornik. Daar hebben ze me nogmaals op de rooster gelegd. Daarna heb ik de nacht doorgebracht in een politiecel. Ik moest mijn bril afgeven. Ik heb die nacht geen oog dichtgedaan. Ik mocht de volgende dag niet naar huis, want het was verzegeld. Ook mijn auto was in beslag genomen. Ik werd overgebracht naar Emmaüs, een opvangcentrum voor daklozen in Le Bizet. Ik had geen verse kleren en het was er koud. Na twee dagen werd ik weer ondervraagd. Ze wilden me aan de leugendetector leggen - daar had ik geen problemen mee - maar uiteindelijk hebben ze beslist om het niet te doen. Ik werd alles samen vier keer ondervraagd."

- Zitten er gaten in je tijdsgebruik tijdens de verdwijningsnacht?

"Dat politie beweert van wel. Mijn nacht, zoals ik die uitgelegd heb, was volgens hen zeker 40 minuten te lang. Ik weet het zelf allemaal niet meer. In dergelijke omstandigheden is het moeilijk om precies te zijn."

- Werd je door de politie geconfronteerd met je vrouw?

"Twee keer, op het commissariaat in Doornik. Ik heb haar gezegd dat het allemaal niet gebeurd zou zijn, mocht ze die nacht thuisgebleven zijn. Ze antwoordde dat ze er spijt van had. Ze verweet me ook dat ik teveel drink en dat ik Younes aangeraakt had. Dat klopt. Ik had hem een paar keer bij de haren getrokken, omdat hij me geslagen had. Mijn vrouw dreigde er toen mee om met de kinderen naar Marokko te vertrekken."

- Klopt het dat Younes schrammen op zijn gezicht had voor hij verdween?

"De dag van zijn verdwijning heb ik hem zeker niet geslagen. Wasir had die dag wel een kleine wonde gezien op het gezicht van Younes. Zelf had ik niets gemerkt. De ruzie tussen mijn vrouw en ik was wel zeer hevig. Er vloog een en ander rond."

- Werd Younes niet per ongeluk geraakt door iets?

"Neen, neen!"

- Wat voel je nu?

(wenend) "'t Is erg, zeer erg."

- Zou je willen weten wat er echt gebeurd is?

"Ik zou een vlieg willen zijn. Ik hoop dat mijn zoontje nu in de hemel is en dat hij daar gelukkig is. Wat er gebeurd is, heeft hij niet verdiend. Hij was nog maar vier jaar. Hij had nog geen kwaad gedaan, maar ook nog geen goed. Younes was een vrolijk kereltje dat iedereen kende in de buurt. God heeft ons Younes gegeven, maar ook weer weggenomen. Allah kiest zelf wie hij terugneemt. Wij zijn niet sterker dan God."

- Hoe zit het nu met jullie huwelijk?

"Ik hoop dat ik weer met mijn vrouw zal kunnen praten tijdens de begrafenis. Ik hou van haar en zij van mij. Ik ben wel jaloers, zeer jaloers. Ik wil evenwel niet meer leven in Marokko. Ik wil in België blijven. Mijn vrouw zal me wel volgen."

- Wat vind je nu het belangrijkste: weten wat er met Younes gebeurd is, of je huwelijk redden?

"Eerst mijn gezin weer op orde krijgen. We hebben elkaar nodig."


In een telefonisch interview met de RTBF vertelde de moeder dat haar man onschuldig is.
"Het is onmogelijk dat mijn man dit gedaan heeft", klonk het.

Sinds de begrafenis van Younes in Marokko is het echtpaar weer samen. Uiteraard blijft ze treuren om het verlies van haar zoontje. "Ik heb pijn aan mijn hart door alles wat er met hem gebeurd is. Het enige waar ik op wacht, is dat het onderzoek uitsluitsel brengt over wie mijn zoon dit heeft aangedaan."

De mama heeft intussen opnieuw een kinderwens. Ze wil de baby opnieuw Younes noemen.

15:49 Gepost door Janice Laureyssens in Algemeen | Permalink |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.