17-02-11

Mia Doornaert in De Standaard

Ivoren torens

 Column van Mia Doornaert

Het dochtertje van jonge kennissen komt thuis uit een progressieve 'regenboogschool' in Brussel. Ze klaagt dat ze een klap heeft gekregen van een klasgenootje. De ouders maken er geen drama van. Kinderen duwen en trekken nu eenmaal op een speelplaats, dat hoort erbij. Maar het gebeurt opnieuw, en ze horen van hun dochtertje dat het jongetje dat haar slaat, zegt dat hij dat mag, want zij is maar een meisje, een man mag een vrouw slaan, en als ze terugslaat zal Allah haar straffen. De nogal strijdend vrijzinnig ouders zijn helemaal geschokt als de schooldirectie dan ook nog begrip vraagt voor het jongetje dat 'een moeilijk kind' is. Ze vinden dat we hier geen eeuwen ontvoogdingsstrijd gevoerd hebben om nu op een progressieve school dergelijke onzin te horen.

Dergelijke en veel ergere verhalen kun je voortdurend horen in onze grote(re) steden. Maar ze blijven in grote mate toegedekt. Over het christendom kun je zeggen wat je wilt, liefst het ergste eerst. Maar kritiek op de islam blijft een taboe.

Het is nochtans een vaststelbaar feit, geen hersenschim, dat er in al onze West-Europese landen een probleem is met welbepaalde groepen moslimimmigranten die integratie in onze moderne democratieën agressief afwijzen, en integendeel hun zeden en gebruiken willen opleggen.

Als excuus voor dat gebrek aan integratie wordt vaak armoede ingeroepen. Dat is de zaken op hun kop zetten. Golven haveloze vluchtelingen, onder wie Armeniërs die de Turkse genocide overleefden, Joden uit Centraal-Europa, en bootvluchtelingen uit Indochina zijn hier aangespoeld, hebben zich aangepast, hard gewerkt, zich opgewerkt. Armoede is een gevolg van gebrek aan integratie, geen excuus ervoor.

De weigering van integratie, in naam van een schimmige 'multiculturele maatschappij', leidde tot de no-gozones in Franse banlieues waar andere allochtonen de eerste slachtoffers zijn van de wetteloosheid; de terugkerende gevallen van eremoorden, onder meer in de Turkse gemeenschap in Duitsland; tot tal van incidenten in Nederland en België. Groot-Brittannië heeft een specifiek probleem met zijn Pakistaanse gemeenschap, ondanks de eindeloze stroom toegevingen in dat land aan radicale moslims,

Onlangs hebben David Cameron, Angela Merkel en Nicolas Sarkozy vastgesteld dat die multiculturele maatschappij mislukt is.

Maar kijk, de gebruikelijke verdachten waren er als de kippen bij om, zeer voorspelbaar, die democratische Britse, Duitse en Franse leiders met pek en veren te besmeren wegens racisme. In deze krant (DS 8 februari) kwam die aantijging van Rik Pinxten, vergelijkend cultuurwetenschapper van de Universiteit van Gent. Dat laatste is geen verrassing want die universiteit is wat haar faculteiten menswetenschappen betreft heftig antichristelijk, maar pro-moslim, een spagaat die ze deelt met onze socialistische partijen. Even terzijde, de fascinatie van onze socialisten voor totalitaire denkwijzen - getuige ook hun knusse relaties met communistische dictaturen - blijft merkwaardig.

Pinxten beschuldigde Cameron en Merkel - en per afgeleide ook andere democratische leiders die zouden durven klagen over een intolerante islam - van racisme. Hij schreef immers dat ze de schuld voor de problemen afwentelen op 'de gekleurde onderlaag van de maatschappij'.

Dat is oneerlijk. Om te beginnen doet die gelijkstelling van moslims met donkerhuidigen denken aan de tijden toen de Spanjaarden over moros y cristianos (moren en christenen) spraken - op Cuba is er nog altijd een schotel van zwarte en witte bonen die zo heet. Veel moslims zijn gewoon 'blank'. Ten tweede zijn er studies genoeg, met name in Duitsland en Groot-Brittannië, die aantonen dat de integratieproblemen niet met kleur maar met cultuur te maken hebben. In Groot-Brittannië bijvoorbeeld zien veel immigranten uit India er net zo uit als die uit Pakistan. Maar het integratieparcours van die gemeenschappen is wel heel verschillend. Bij de 'Indiërs' geen haatdiscours tegen de westerse maatschappij, tegen de 'christenen', de 'kruisvaarders', de 'imperialisten'.

Een paar decennia geleden kon een xenofoob extreemrechts opkomen dankzij de stilte van de spraakmakende elite, de media incluis, over de toenemende misdadigheid. Diezelfde salonlinkse elite zit nu in haar ivoren torens de problemen met de multiculturele maatschappij, lees de islam, toe te dekken. Ze speelt opnieuw met vuur. En zeker links schiet zichzelf daarmee in de voet, want het drijft kiezers weg naar partijen die eigen identiteit verdedigen. Juist degenen die beweren de gewone mens te verdedigen, moeten uit hun ivoren torens neerdalen.

Mia Doornaert is onafhankelijk adviseur van de premier. Haar column verschijnt tweewekelijks op maandag.

 

20:16 Gepost door Janice Laureyssens in Actualiteit | Permalink |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.